A Paradigm Shift அல்லது வளர்சிதை மாற்றம்

பாதை

2012-02-05T11:43:00.000+08:00

தோட்டத்திலிருந்த வீட்டிலிருந்து
ஊருக்குள்ளிருக்கும் கடைக்குச் செல்ல
கடந்து போக வேண்டும்
கண்மாய்

கோடைக்காலத்தின்
வெக்கையும் தனிமையும்
வெந்து வழியும் வாடையும்
இலைகளற்று அணிவகுக்கும்
சீமைக்கருவேல மரங்களினூடே
படர்ந்து இசிந்து
தரையில் சிதறிக்கிடக்கும்
முள்ளும் முள்ளின் நிழலும்
இடைப்பட்ட வெயிலும்
ஆங்காங்கு அலறும் கூகைகளும்
அகவும் சில மயில்களுமென
அப்பாதை
புலன்களை மயக்குமோர்
குழப்பச் சித்திரம்

எப்போதும்
இவனுக்கு
இக்கரை இறங்கி
வெண்புரவி அமர்ந்த
அய்யனார் தலைதெரியும்
அக்கரை ஏறும்
பதினைந்து நிமிடப்
பாதையே
வாழ்வுக்கும்
சாவுக்கும்
உண்டான தூரம்

எச்சம்

2012-02-05T11:37:00.000+08:00

அவனை
அதற்குமுன் பார்த்ததில்லை

அலுவலகம் செல்லும் வழியில்
அறிமுகமானதும்
நெடுநாள் நட்பு போல்
பேசிக் கதைத்து

பேசிய கணங்கள்தோறும்
அவன் புன்னகையே
கூர்ந்து நின்றேன்

பெயரோ உடையோ
நினைவில் நில்லாதபடி
படர்ந்துநின்ற
கபடற்ற இயல்பான
புன்னகை

நிறுத்தம் வந்து
நின்ற பேருந்திலினின்று
இறங்கி மறைந்தும்
அணிவாரற்று
தொக்கி நிற்கிறது
ஊரும் பெயருமறியா
அந்தப் புன்னகை

'உறக்கம் போலும்...'

2012-02-05T11:32:00.000+08:00

என்னை நீங்கள்
அறிவீர்கள்

என் குரலை யாரும்
உதாசீனப்படுத்தி விடமுடியாதபடி
என்னிருப்பை யாரும்
நிராகரித்து விடமுடியாதபடி
என் உணர்வை யாரும்
மறுதலித்து விடாதபடி
ஓங்கி ஒலிக்கும்
அன்றாட வெளிப்பாடுகள்

எத்தனையோ வழிகள்
எத்தனையோ வகைகள்

அத்தனையிலும்
ஊடாடும்
உறக்கம் விழித்து
உயிருடனெழும்
உறுதியற்ற அநித்தியம்

என் செய்வீர்
என் போன்றோரை

பிழைத்தல்

2012-02-05T11:30:00.000+08:00

முலைபற்றியும்
அருந்தவறியா சிசு

எப்படிப் பிழைக்கும்
தாயின் உணர்வின்றி

Prambanan Temple, Yogyakarta

2011-12-28T09:20:00.000+08:00

Sultan Palace, Yogyakarta

Visitor's hall

Functions Hall

Garuda Palanquin

A guard at the museum

Ratu Boko - Hindu Temple Archealogical site

The first view of Prambanan from Ratu Boko Hill

Trimurti Temple Complex, with the archeaological remains

Remains of hundreds of smaller temples

Shiva Temple

Borobudur - A Dream in the Heavens

2011-12-25T11:19:00.000+08:00

A View from the East Entrance

Alighting the First Five Levels

Sultry Beauties

Checking the Photos

Close-up

Some Rest After the Collosal View

Striking a Pose

72 Stupas at the Sixth and Seventh Level

Another View

One Row of Stupas with Square Openings...

Revealed Buddha in One of the Stupas

The Central Stupa located on a Lotus Pedestal

Rows of Stupas Facing the Mountain Ranges

Timeless Architecture

View of Top Rows of Stupas

Another View

Under the Blue Sky and over 1200 years...

Waiting to Enter the Last Flight of Stairs

Dash of Colours

Contented

View Showing the Central Stupa and smaller stupikas

In the upper oval shaped path

It was unbelievably hot and yet...

Overseeing the mountain ranges over a millennia

Stupas

One more view

Relishing the view

More views

Overseeing the Kedu Plain in Central Java

One of the most fertile lands in the region - situated within two rivers and Mt. Merapi

The Majestic Shape of the Stupikas

The timeless beauty

At right angles

Bas- Relief scultptures in Second Level Balustrade

In Deep Meditiation for more than 1200 years

Kala and Rare Animal Head Sculptures

Water Drainage System - Beautifully Carved

A Collage of Colours

Stories from Jataka Tales in the inner and outer Balustrades

A Majestic View

Waiting...

Buddha in One of the Six Postures - Vara Mudra

Dhyani Mudra

Relief Sculptures

One among the 504 Buddha Statues at the monument

Walking through the Kala - Relieving the Desires and Sins - Step into the final flight

Tired but can afford a smile...

Joins the Father

Part of the Story

One more view

Right Angled turns at every level decorated with bas reliefs

Indonesians, irrespective of their religious affiliation, rever the monument

Stunning work

Intricate Expressions

Wise men concurring

More relief sculptures

More panels

Some more

A sick man being tended

More sculptures

Loving every minute of it

going up

A scene from the Jataka Tale

Nothing Short of a Dream!

Performers in the Borobudur Gardens

Walking towards the Monument

The First View is Truly Stunning - Nothing you have imagined would be adequate...

A view from right angle

A street performer at the campus

At the UN Cultural Heritage Pillar

The Amazing View and the first few flights of stairs

Cultural Performance on the way to Borobudur

2011-12-25T10:16:00.000+08:00

பொய்மெய்

2011-11-27T11:30:00.000+08:00

புதுமை ஒன்றுமில்லை

உறவற்ற உறவையும்
நிரந்தரமான நிரந்தரமின்மையையும்
மறுதலித்தால்
எப்படி சித்திக்கும்
ஞானம்

ஒரு தீபாவளியின் முன்னிரவில்

2011-10-22T17:48:00.000+08:00

இறுக்கம் நிறைந்த

மனமுனக்கு

நெகிழ்வே என் தன்மை

கடந்தோடிய வருடங்களில்

உன் இறுக்கத்தை எனக்கும்

என் நெகிழ்வை உனக்கும்

கடத்த

முயற்சித்து வந்திருக்கிறோம்

இறுக்கம் வண்மை தருமென்றும்

நெகிழ்வு இனிமை சேர்க்குமென்றும்

வாதித்திருக்கிறோம்

வெற்றி தோல்வி என்றில்லை

இறுக்கம் நெகிழ்வு

இரண்டும் தேவை

என்று நாங்கள்

அன்று அறிந்திருக்கவில்லை

வரவும் இழப்பும் குறித்த

விவாதங்களில்

கழிந்தன இரவுகள் வருடங்கள்

இன்று

சுற்றமின்றி

பிள்ளைகளுமின்றி

பண்டிகையொன்று நெருங்குகிறது

அமைதியாய்

இறுகிப்போய் காத்திருக்கையில்

கண்களினோரம் கசிவது

நெகிழ்வின்றி வேறென்ன

உயிரோசையில் வெளிவந்திருக்கும் கவிதை - கேள்விகள்

2011-10-18T19:37:00.002+08:00

http://uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=4897

பொற்கோவின் எதிர்வினை

2011-10-18T19:35:00.002+08:00

நண்பர் சரவணன் வரலாற்றை மறைத்து தனக்கு என்ன தேவையோ அதை முன்னிறுத்தி இந்த பதிவை தாங்கள் எழுதியிருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. என்று இந்த திட்டம் அறிவிக்கப்பட்டதோ அன்று முதல் போராட்டங்களும் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. தங்களை போன்றவர்கள் வரலாற்றை திரித்தும் மறுத்தும் செய்திகளை பரப்புவது எந்த எதிர்கால சந்ததியினருக்காக அன்று புரியவில்லை.

இலவசத்திற்கு ஏங்கி நிற்கிற அவல நிலையில் மக்கள். ஏதோ அந்த மக்கள் நாம் வாழுகிற ஒரு மக்கள் குழுமத்தின் ஒரு அங்கம் என கருதாமல் அவர்கள் இந்த சமுகத்திற்கு பங்கம் என்கிற தொனியில் உங்களது பதிவு அமைந்துள்ளது. மாற்று மின் உற்பத்திக்கு எத்தனையோ மாற்று சக்தியிருப்பதாக பல அறிஞர்கள் கட்டுரைகளாக எழுதி குவித்து இருக்கிறார்கள். படியுங்கள் தயவு செய்து!

என்செய நினைத்தாய் தமிழச் சாதியை...

2011-10-16T19:47:00.001+08:00

ஒரு தனிமனிதன் கள்ளமும் கபடமும் நிறைந்தவனாய் இன்றொரு பேச்சும் நாளையொரு செயலுமாய் வலம் வந்தால் அவனை என்னவென்று சொல்வோம்? ஒரு சமூகமே அப்படியிருந்தால்?

தமிழ்நாட்டின் நிலை அப்படித்தானிருக்கிறது.

கிராமப்புறங்களில் வேலை வாய்ப்புகள் வேண்டும்; ஆனால் தொழிற்சாலைகள் வேண்டாம்.

மின்வெட்டால் விவசாயம், உற்பத்தி பாதிப்பு, போராட்டம், ஆட்சி மாற்றம்; ஆனால் மின் நிலையங்கள் வேண்டாம்.

ஒரு கிலோ அரிசி ஒரு ரூபாய்க்கு வழங்கிய போது, ஒரு பவுன் தங்கம் நூறு ரூபாய். இன்று, தங்கம் ஒரு பவுன் 22,000 ரூபாய்க்கு வாங்கும் மக்கள், இருபது கிலோ அரிசியை இலவசமாக பெற்று கொள்கிறார்கள்.

தங்கம் வாங்குபவர்களுக்கு அரிசி வாங்க முடியாதா? அல்லது, நாட்டின் விவசாய உற்பத்தி தட்டுகெட்டு பெருகி, விளைத்ததை விற்க முடியாமல், ஏற்றுமதி செய்யவும் இயலாமல் அரசு இருபது கிலோ இலவசமாக தருகிறதா?

100 ரூபாய் பொருள் 22 000 ரூபாய்க்கு விலை மதிப்பு கூடியிருக்கிறதென்றால், ஒரு ரூபாய் ஒரு கிலோ அரிசி இப்போது என்ன மதிப்புக்கு விற்க வேண்டுமென்று கணக்கு போட்டுப் பாருங்கள்.

மற்றொருபுறம், வேளாண்மை சாகிறது; விளைபொருளுக்கு விலை இல்லை; விவசாயி தற்கொலை செய்கிறான் என்ற குரல்கள். எல்லாருக்கும் (தங்கம் வாங்க பணம் இருக்கையில்) இலவசமாக வாரி வழங்கும் நெல் பின் எப்படி விளைந்தது? யார் விளைவித்தது? யார் அதற்கு விலை நிர்ணயித்தது? அதை யார் ஏற்றுக் கொண்டது?

இந்த இரட்டை வேடம் எல்லா தளங்களிலும் ஊடுருவி விட்டது. தலைவனை பார்த்து, அவன் பகட்டைப் பார்த்து, தொண்டர்களும் வாய் வேஷங்கள் போடுகிறார்கள். வேஷத்தை நிலை நிறுத்த போராட்டங்கள் தேவை; பொய் தேவை. இப்படியே கடைமட்டம் வரை.

கூடங்குளம் அணு உலையும் மக்கள் போராட்டமும்

கூடங்குளம் 1989 இல் கையெழுத்தாகி 1991 நிதி ஒதுக்கப் பெற்று, 2001 இல் கட்டுமானம் ஆரம்பித்து, இன்று நான்கு அணு உலைக்கூடங்கள் நிறைவு பெற்று விட்டது.

US $ 3 .5 பில்லியன் மதிப்பில் கடந்த இருபது வருடங்களாக தொடர்ந்து நடக்கும் அமைப்பில் இருக்கும் குறைகள், பணி நிறைவு பெற்று அடுத்த வாரம் மின் உற்பத்தி துவங்க இருக்கும் நேரத்தில் தான் அங்கு வசிக்கும் சமூகத்திற்கு தெரிகிறது. சாகும் வரை உண்ணாவிரத போராட்டங்கள். இவ்வளவு தீவிரம் ஏனிந்த வருடங்களில் காட்டப்படவில்லை?

ஒரு வேலை அங்கிருந்த மக்கள் எல்லாம் அகற்றப்பட்டு இப்போது கோஷம் இடுபவர்கள் எல்லாம் புதிதாக பிறந்தவர்களா, தருவிக்கப் பட்டவர்களா?

இவ்வளவு தீவிர போராட்டங்கள் நடக்கும் போதுதான், இதே மக்கள் கூட்டம் தி.மு.கவை மின்வெட்டைக் காரணம் காட்டி பதவியிலிருந்து இறக்கியிருக்கிறது என்பதையும் நாம் நினைக்க வேண்டியிருக்கிறது. புதிதாக வந்த அ.தி.மு.க வும் மின் உற்பத்தியை உடனடியாக கூட்டி, தட்டுபாட்டை சரி செய்வோம் என்று வாக்குறுதி கொடுத்தே ஆட்சிக்கு வந்திருக்கிறது. இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, கூடங்குளத்தில் மின் உற்பத்தி துவங்கும் போது போராட்டங்கள் சூடு பிடிப்பது, தமிழக ஆட்சி நிலைத்தன்மையையும், தொழில் வளர்ச்சியையும் குலைப்பதற்காக நடக்கும் சதியோ என்றே அஞ்ச வேண்டியுள்ளது.

மக்களை இயக்கும் கட்சிகளும் தலைவர்களும் அந்த உலைக்கூடம் மூடுவதால் ஏற்படப்போகும் US $ 3 .5 பில்லியன் இழப்பையும், 1000 MW மின்சார தேவைக்கான மாற்று ஏற்பாடுகளையும் விளக்குவார்களா? மின்சார தட்டுப்பாட்டால் தமிழகத்திற்கு வர வேண்டிய கார் தொழிற்சாலை குஜராத்திற்கு சென்றதற்கு பதில் கூற வேண்டிய கடமை யாருக்காவது இருக்கிறதா?

கூடங்குளம் IAEA வின் அனைத்து சோதனைகளை வெற்றிகரமாக தாண்டிய பிறகே NPCIL இடம் ஒப்படைக்கப் பட்டிருக்கிறது. அணு உலைகளின் பாதுகாப்பு பெரும் மக்கள் சமூகத்தின் பாதுகாப்பு என்பதில் யாதொரு சந்தேகமுமில்லை.

அணு உலை விபத்துகள்

உலகத்திலேயே எந்தவொரு தொழிலிலும், உற்பத்திசாலையிலும் விபத்துகள் நடக்கலாம். ஆனால், எப்படி போக்குவரத்திலேயே விமானப் பயணங்கள் தான் பாதுகாப்பானவையோ (பயணிகள்/விபத்தில் உயிர்ப்பலி விகிதத்தில்), அப்படி மின் உற்பத்தியில் மட்டுமல்ல, தொழிற்கூடங்களிலும் அணு மின் உலைகளின் விபத்து விகிதம் மிக மிக குறைவு.

அணுவை பிளந்து மின்னுற்பத்தி செய்ய ஆரம்பித்த இந்த 65 வருடங்களில் இது வரை மூன்றே விபத்துகள்! ஆம், அமெரிக்காவில் த்ரீ மைல் ஐலாண்ட் - 1960 களில், 80 களில் ரஷ்யாவில் செர்நோபில், அதற்கு பிறகு இந்த வருடம் நடந்த ஜப்பானிய புகுஷிமா விபத்து.

புகுஷிமா விபத்து அணு உலையின் கோளாறினால் நடந்ததல்ல; நில நடுக்கம் ஏற்பட்டு, வீடுகள் அனைத்தும் சரிந்த போதும், அணு உலைக்கு எந்த பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை. தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டுதானிருந்தது. இயற்கை அதோடு விட்டிருந்தால், இன்று தமிழகத்தில் போராடுபவர்களுக்கு முழக்கமிட என்ன மிஞ்சியிருக்கும் என்று தெரியவில்லை.

ஆழிப் பேரலை உட்புகுந்து பல்வேறு பாதுகாப்பு அடுக்குகளாக அமைத்திருந்த அத்தனை மின் கொள்கலன்கள், ஜெனெரேட்டர்கள் மற்ற உலைக்குள் நீரை தொடர்ந்து செலுத்தி குளிர்விக்கும் பம்ப்புகளின் மின் இணைப்பை துண்டித்து அலையோடு இழுத்து சென்றதால் சம்பவித்த விபத்து.

மனிதன் இயற்கையோடு போட்டி போட்டு 32 அடி அலையை கணித்திருக்க வேண்டும் என்றோ, அணு உலைகளில் மின் உற்பத்தி முடிந்து மீதமிருக்கும் அணுக்கழிவுகளை பாதுகாப்பாக கையாள்வதில் தன்னிறைவை எட்டி விட்டோம் என்றோ நான் சொல்லவில்லை.

கூடங்குளம் நிர்மாணிக்கும் முன்னமே சீஸ்மிக் சோதனைகள் செய்து, அதற்கேற்ப கட்டுமானம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. புகுஷிமா விபத்தின் மூலம் நாம் கற்ற பாடங்கள் என்ன, எவ்வளவு நில நடுக்க அதிர்வுகளை உலை தாங்கும் வண்ணம் வடிவமைத்து கட்டபட்டிருக்கிறது, ஆழிபேரலை போன்ற நிகழ்வுகளினால் மின் சாதனங்கள் துண்டிக்கபடாத வண்ணம் அமைக்கப் பட்டிருக்கிறதா, அணு உலை விபத்து நேர்ந்தால் மக்கள் பாதிக்காத வண்ணம் எத்தனை தூரம் தள்ளி இருக்க வேண்டும், என்ன ஏற்பாடுகள் விரைந்து வெளியேறும் வண்ணம், செய்யப்பட்டிருக்கிறது, மக்களுக்கு இழப்புகள் ஏற்பட்டால் என்ன நஷ்ட ஈடு தரப்படும் - போன்ற கேள்விகளை கேளுங்கள்.

திருப்தி அளிக்கும் வரை கேளுங்கள். உங்கள் பாதுகாப்புகளை உறுதிசெய்து கொள்ளுங்கள். சந்தேகமெழுப்பும் படி, 20 வருடம் அமைதியாக இருந்து விட்டு போராட்டம் செய்யாதீர்கள்.

முன்னேற விலை கொடுக்க வேண்டும். வலி தாங்க வேண்டும்.

உழைக்கச் சோம்பும் ஒரு கூட்டம் , ஒரு நாளைக்கு 100 ரூ. கூலி வேண்டும், சாப்பிட அரிசி இலவசமாக வேண்டும், இலவச தொலைகாட்சி, இலவச.... இலவச..., குடிக்க வீட்டுக்கு அருகிலேயே அரசு மதுக்கூடம் வேண்டுமென்று விடுக்கும் கோரிக்கைகளில் அரசும், சமூகமும் இணைந்து இயங்குவார்களேயானால், உழைப்பினால், கல்வியினால், தொழில் முன்னேற்றத்தினால் இதுவரை அடைந்திருக்கிற வளர்ச்சியை விடுத்து, வருங்கால சந்ததிகள் இலவச அரிசி வாங்கி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கப் போகிறார்கள்.

கேள்வி(கள்)

2011-10-16T17:59:00.001+08:00

எல்லா கேள்விகளுக்கும்

விடையிறுக்கப்பட்டு விட்டது

கேட்பதற்கு யாரிடமும்

கேள்விகள் மீதம் இல்லை

கேள்விகளற்ற பதில்களை

சுமந்து திரிகிறார்கள்

மிச்சமிருந்த வினாக்களை

பிணங்களோடிட்டு

புதைக்கிறார்கள்

எதிர்வரும்

சுபிட்சத்தை கட்டியங்கூறி

வார்த்தைகள்

மூச்சிறுகும் விடையடர்ந்த

வனங்களுள்

ஒற்றைக் கேள்விக்காக

அனைவரும் தவமிருக்கிறார்கள்

கேட்பதெதுவென்றே அறியா சிலர்

எது கேட்பதென்றே அறியா சிலர்

விடையே கேள்வி என்றும்

கேள்வியே விடை என்றும் சிலர்

என்றோ வந்துவிடும்

ஒரு வினா

எப்படிக் காணும்

பொருந்தும் ஒரு விடை

இளையராஜாவின் 'வானம் எங்கே மேகம் எங்கே'

2011-10-16T15:51:00.002+08:00

இளையராஜாவின் இசை ஓர் அரிய ஞானம் போல். எது எப்போது தேடி வர வேண்டுமோ அப்போது வரும். எப்போது வரும், வர வேண்டும் என்று யாரும் சொல்லி விட முடியாது.

இந்த ஞானம் எனக்கு மிகச் சமீபத்தில் தான் வாய்த்தது.

அந்த நிகழ்ச்சியை சொல்கிறேன்.

பிறந்ததிலிருந்து (நான் பிறந்ததை சொல்கிறேன்) ராஜாவின் இசையோடு தான் வாழ்ந்து வருகிறேன். அன்னக்கிளி தொடங்கி இப்போதைய 'குன்னத்தே கொன்னைக்கும்' வரை அவரின் பாடல்கள் இல்லாமல் என் காதல்கள், நட்புகள், துக்கங்கள், இழப்புகள், வரவுகள் எதுவும் இருந்ததில்லை.

எத்தனையோ நல்ல பாடல்களை (உருப்படாத படங்களினால்) கேட்கத் தவறி, மிக பிற்பாடு கேட்டதுண்டு. இன்னும் கேட்காத சில பாடல்கள் இருக்கக் கூடும். நம்ப முடியாத பல சந்தர்ப்பங்களில் அவற்றை தேடி அடைந்திருக்கிறேன்.

ஆனால் 'நெஞ்சிலாடும் பூ ஒன்று' என்ற படத்தில் வரும் 'வானம் எங்கே மேகம் எங்கே' என்ற பாடலை இந்த மாதம் நான் கண்டடைந்த போது ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி கரை காண முடியாதது.

கர்நாடக சங்கீத ராகங்களில் அமைக்கப்பட்ட ராஜாவின் பாடல்களை தேடி கொண்டிருந்த போது இந்த வைரம் சிக்கியது. அமிர்தவர்ஷிணி ராகத்தில் அமைக்கப்பட்டு, ஜானகி - ஜெயச்சந்திரன் பாடிய பாடல். முதல் முறை கேட்ட போது எப்படி இத்தனைக் காலம் இந்தப் பாடலை கேட்காமல் பிரிந்திருந்தோம் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.

மீண்டும் மீண்டும் கேட்க, ராஜாவின் இசை ஓர் அரிய ஞானம் போல என்ற தெளிவு தோன்றியது.

அப்படி என்ன விசேஷம்?

நான் முன்பொரு பதிவில் கூறியிருந்தது போல், ராஜாவின் பல அருமையான வெற்றி பாடல்களில் ஒரு கிரியேடிவ் ரஷ் இருக்கும்; சில பாடல்களில் மட்டுமே மிக மென்மையான நிதானம் கூடும். 'வானம் எங்கே மேகம் எங்கே' அப்படியொரு பாடல்.

பல்லவி, இரு சரணங்கள் மற்றும் இரு இடையீடு இசைக்கோர்வைகள் அனைத்தும் மிக மென்மையாக, மிக நளினமாக மிதக்கின்றன. ஆரம்பம் பேஸ் கிடாரோடு ஆரம்பித்து ஒவ்வொரு இசைக்கருவியாக சேர்ந்து வேறொரு தளத்திற்கு போக ஆரம்பிக்கும் போது, குழுவின் கோரஸ் சேர்க்கிறது.

கவுன்ட்டர் பாயிண்ட் உத்தியில் இசைக்கப்பட்டது என்று தோன்றும் வண்ணம் அந்த கோரசுடன் ஜானகி லீடில் சேர்ந்து பாட, பாடல் மெதுவே எடை குறைந்து லேசாகிறது. நம் மனமும்.

பல்லவி முடிந்து முதல் இடையீடு இசையில் ஆரம்பிக்கும் ஒரு பிரமாத வயலின் பிட் முடிந்ததும் மீண்டும் கோரஸ். இந்தப் பாடலின் அற்புதத் தன்மைக்கு முக்கிய காரணிகளில் ஒன்று கோரஸ். ராஜா கோரசை வயலின் ஆர்கெஸ்ட்ரா போன்றே உபயோகித்திருக்கிறார்.

அவரது பாடல்களில் வரும் விரிவான வயலின் ஆர்கெஸ்ட்ரா இசையை ஏறக்குறைய கோரசுக்கும் ஜானகிக்கும் பிரித்து பின்னணி-லீட் என்று அமைத்திருக்கிறார்.

முதல் இடையீடு இசை முடிந்து ஜெயச்சந்திரன் 'விண்மீன்கள் தாலாட்ட' என்று ஆரம்பிக்கும்முன்னால் வரும் குழல் இசை வழக்கம் போல் ஒரு பாரில் முடியாமல் இரண்டு பார் வரை நீள்கிறது.

இரண்டாம் இடையீடு இசையில் காம்போ ஆர்கனை அடுத்து வரும் ஓர் வயலின் ஆர்கெஸ்ட்ரா மனதை தடவ, கோரஸ், அடுத்து ஜானகியின் ஹம்மிங் உருக்குகிறது. மிக மிக எளிமையான ரிதம்.

தவற விடவிருந்த இந்த வைரத்தை நான் கண்டு கொண்டது முதல் ஒரு நாள் ஒரு தடவையேனும் கேட்காமல் இருப்பதில்லை. நீங்களும் ஆளரவமற்ற இரவின் தனிமையில் கேட்டுப் பாருங்கள் - விழிகளின் அடைப்பில் மனம் திறப்பதை உணர்வீர்கள்.

VaanamEnge Megam Enge – TamilWire.com.mp3

Click to hear music file

Maha Vihara Duta Maitreya, Batam, Indonesia

2011-10-16T12:35:00.000+08:00

இதுவும் கடக்கும்

2011-10-11T21:12:00.001+08:00

உயிரோசையில் வெளிவந்திருக்கும் கவிதை

http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=4882

உயிரோசையில் வெளிவந்திருக்கும் எனது கவிதை...

2011-10-04T20:53:00.000+08:00

http://uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=4864

அனைத்துமுணர்தல்

2011-10-02T10:45:00.001+08:00

யூதாசுக்கு தெரியும்

யேசுவுக்கு தெரியும்

உனக்கு தெரியும்

எனக்கும் தெரியும்

அன்றாட வாழ்வில்

அவரவர்க்கு

அளந்து தரப்பட்ட

அவரவர் பங்கு துரோகங்கள்

அஹம் பிரம்மாஸ்மி

இரசனை விளிம்புகள்

2011-10-02T10:34:00.000+08:00

கடப்பதற்காக

ஏற்றுக் கொண்ட

தூரங்கள்

கடமைகளின் காயங்கள்

கடந்து போன கவலைகளின்

காய்ந்து போன வடுக்கள்

இற்று விழும் நேரம்

உற்ற துணை யார்

இரசனைகள்

இரசனைகளின் விளிம்புகள்

வரையறுக்க பட்டவையா

அதன் வீச்சுகள்

வகிரும் கோணம் என்ன

ஆழ்ந்த புரைகளில்

புழுக்கள் நெளிய

நிர்ப்பந்த அடிகள்

குருதி தெறிக்கும்

வலியாற்றும் விடை

இரசனை

அணையவிருந்த அக்கினியை

வளர்த்துவிட்ட பொறிகள்

மறையவிருந்த ஒளியை

இழுத்து நிறுத்திய துருவங்கள்

ஒவ்வொரு கடலின்

ஆழமும்

அளக்கப்பட்டவை

அளந்த நிறைகளில்

வேறுபாடு கானலும்

அதிக ஆழம்

நிறுத்தலும்

குறித்தவை தக்கவை

அல்லவெனாலும்

எமக்கே உரியவை

ஆழத் தேடலின்

அழுத்த வேதும்பல்களில்

அடுத்த கடலுக்கு

அலை பாய்தலும் உண்டு

துணை இல் தனிமையும்

தனிமையின் துணையும்

அழுத்திக் கிழித்த ஊனங்களும்

அணைத்துத் திளைத்த ஆனந்தமும்

இரசனை

வாழ்வில் கடக்கும் எவ்வொரு கணமும்

வெறுக்கத் தகுந்ததல்ல

வெளிப்பாடு எதுவாயினும்

இரசிக்க மறுத்து விடாதே

அதுவே

நீ நான் தேடிக்கொண்டிருந்த

இரசனையாக இருக்கக் கூடும்

அதுவே

உன் என் கடைசி

இரசனையாகவும்

இருந்துவிடக் கூடும்

- 13/10/86

இருள்

2011-10-02T10:16:00.001+08:00

பகலின் கர்ப்பம்

வான வீட்டுக்கு வந்த

வரதட்சணையில்லா மருமகள்

சூரிய ஸ்பரிசத்திற்கு

காத்திருக்கும் அகலிகை

விண்வெளி வீட்டுக்கு

இரவில் அடித்த வர்ணம்

பகலில் வெளுத்த சாயம்

அச்சச்சோ

தொடுக்க வைத்திருந்த

முல்லை மல்லிகை கொட்டிய

தென்றல்

வானமெங்கும்

பூப்பூவாய் மலர்த்தியது

அழகு பார்த்தது

மண்

தன இரவுமகளை

மணமுடிக்க ஏற்பாடு

எத்தனை அலங்காரம்

எத்தனை கும்மாளம்

கருப்பாக இருந்தாலும்

பொன்குஞ்சு அன்றோ

நிலவே தோழிப்பெண்

சிறுமிகளெல்லாம் வெண்ணிற உடையில்

சித்திரங்கள், நட்சத்திரங்கள்

சிரித்து மகிழ

தலை குனிந்த இரவுப்பென்னை

யாரும் பார்க்கவில்லை

திருமண நேரம் நெருங்க

மணவாளன் அருகமர

மணப்பெண்ணின் கரிய முகத்திலும்

செந்நின்ற வெட்கம்

தென்றல்

மலர்களை காற்றோடு

அட்சதை தூவியது

குருவிகள் நாகஸ்வரம்

காக்கைகள் மேளம்

வானமெங்கும் ஊர்வலம்

சிறுமேக கூட்டங்களில்

சிங்கார மாப்பிள்ளை அழைப்பு

உயர உயர மரங்களிலெல்லாம்

பந்தல் தோரணம்

இலைகளாடியது

மகளை கட்டிக்கொடுத்த

மண்தாயின்

ஆயிரமாயிரம் கண்களில்

ஆனந்தக் கண்ணீர்

துளித்துளியாய்

கணவன் வீட்டுக்கு

சென்று மறைந்த

கண்மணி மகளை

காண்பதெப்போ?

- 12/09/85

சுயம்

2011-10-02T09:54:00.004+08:00

உன்

வார்த்தைக் கரங்கள்

களைந்த உடைகள்;

என்

நிர்வாணத்தின்

பிரகாசம்

எனக்கே கூச்சம்

எங்கேயும் எப்போதும் - ஆனந்த விகடன் விமர்சனம்

2011-09-25T19:17:00.000+08:00

மிகத் தரமான ஒரு படத்திற்கு மிக அழகான விமர்சனம். மற்றுமொருமுறை விகடன் புதுத் திறமைகளை அடையாளம் கண்டு வரவேற்கும் தலை வாசல் என்ற எண்ணம் உறுதிப்பட்டது.

வழக்கம் போல் உங்கள் விமர்சனம் படித்து விட்டு படம் பார்த்து முடித்ததும் இயக்குனர் சரவணன் படத்தின் முடிவில் சொல்ல நினைத்திருக்கக் கூடிய இன்னொரு கோணம் தோன்றியது.

ஜெய் - அஞ்சலி காதலில் அனைத்து நிகழ்வுகளுமே முன்கூட்டி தீர்மானிக்கப் பட்டவை. அவள் அவன் அறைக்குள் புகுந்து சம்பளம் என்ன என்று பார்ப்பதிலிருந்து, தன் தந்தையை பார்க்கச் சொல்வது, அவன் தாயிடம் சொல்லச் சொல்வது என அவள் அவனுடனான தற்கால வாழ்க்கை மட்டுமல்லாது எதிர்கால பந்தத்தையும் சேர்த்தே திட்டமிடுகிறாள். "அம்பது வருஷம் உன் கூட வாழ வேண்டாமா?" என்று கேட்கிறாள்.

ஆனால் எதிர்பாராத அந்த விபத்து அவர்களை பிரிக்கிறது.

அனன்யா-சர்வா காதலிலோ எதுவுமே திட்டமிட்டவை அல்ல. அவர்கள் சந்திப்பு, அந்த ஒரு நாளில் அவர்கள் ஏறி இறங்கும் பயணங்கள் என முன்னறிவிப்பில்லாமல் நகர்கிறது. பேருந்தில் அவனருகில் இருக்கை காலியானதும் அமர எழுந்து, அந்த நிறுத்தத்திலேயே இறங்கும் அந்த ஏமாற்ற தருணங்கள் உட்பட. பெயரோ, தொலைபேசி எண்ணோ கூடத் தெரியாத ஒரு நிச்சயமின்மை. வாழ்வில் இனி எப்போதும் சந்திப்போமா என்ற சந்தேகம் அவர்களை இயக்குகிறது.

அவர்களின் நிச்சயமற்ற தருணங்களை அந்த விபத்து அவர்களை சேர்ப்பதின் மூலம் நிறைவு செய்கிறது.

இயக்குனர் தேர்ந்தெடுத்த முடிவின் மூலம் இந்த கான்ட்ராஸ்ட்-ஐ அடையாளப்படுத்துகிறார் என நினைக்கிறேன்.

மிகத் தெளிவாகவும் மிக நேர்த்தியாகவும் சரவணன் இந்த கான்ட்ராஸ்ட்-ஐ படம் நெடுகிலும் முடிவை நோக்கி கொண்டு சென்றிருக்கிறார்.

ரசனையின் எதிர்பார்ப்பில் மற்றொரு நல்ல படத்தை விரைவில் தருவார் என எதிர்பார்க்கும்,

சரவணன்

Art at its best!

2011-09-13T22:39:00.000+08:00

Sokkanathar and Parvathy, Madurai Meenakshi Amman Temple

2011-09-13T22:34:00.000+08:00

Madurai Meenakshi Amman Temple Gopuram

2011-09-13T22:29:00.000+08:00

Madurai Meenakshi Amman Temple, India

2011-09-13T22:25:00.000+08:00

இரவு பிரதிக்ஞைகள்

2011-05-16T13:30:00.001+08:00

இந்த இரவு

என்னுடயதாவென்று

எண்ணிப் பார்க்கிறேன்

ஆற்று மணலை

அளைகையில்

விரல்வழியோடும் குறுமணல் போல்

பற்பல நினைவுகள்

ஆயிரம் தாரகைகள்

அள்ளி இறைத்திருக்கும் வானம்

என் துருவம் நீ

அற்புத சொல்லாட்சியின்

அருந்தமிழ் வடிவம்

ஆழ்கடல் செல்வம்

புலன்வழி புனைந்தவை

உனக்கே அர்ப்பணம்

மண் பார்க்க குமைந்து

மேலே பார்த்து

தடுக்கி விழுந்த தவறுகள்;

காயங்கள் எனது

கைதரத்தான் ஆளில்லை

ஊர் சிரித்தது

சிரிப்பொலியின் எதிரலை

செவிப்பறை முழுதும்

அனர்த்தம்

இந்த இரவு

என்னுடையதா தெரியவில்லை

உறக்கம் தப்பிய

இரவுகள்

உறங்கவே மறுத்த

இமைகள்

வாட்டுதல் மட்டுமே

குறிக்கோள்

பூவில் களிநடம் புரியும் காற்று

நுகர்ந்து

மனம் மரணத்திலிருந்து

மீளும்

நித்தியம் பெறும்

அத்தகு தருணம்

கைகளில் தேங்கிய

காவியங்களோடு நான்

குருடர்களும்

செவிடர்களும்

செங்கோல்

ஏன்?

பாலைவனத் தாகமாய்

பிறந்த கேள்வி

மறையாக் கானலாய்

மாதுயரூட்டும்

இந்த இரவு

என்னுடையதா தெரியவேண்டும்

உறையாத அறியாமையும்

நெகிழாத மௌனங்களும்

என்

அன்றாட எதிர்பார்ப்புகள்

இறுகிக் கிடந்து

மூச்சு முட்டி வெம்பிய

கோர உணர்வு நெரிசல்களுக்குள்

விடுதலை வேள்வி

அணு அணுவாய்

துடித்தது

விரைவில்

வழிய விட்டாலன்றி

விபத்து வெடிக்கும் எனும் நிலை

வல்லூறொன்று

சிறகுகளை கோதிக் கொண்டு

அலகை

அலட்சியமாய் திருப்பி

அசுரபலத்துடன்

கிளைத்து பறந்தது

நாள் செல்லச் செல்ல

அனுபவச் சுமை

அதிகமாயிற்று

பயணம்

இன்பமாயிற்று

வெற்றியே வேதம்

வேதத்தின் பிரணவம்

திருவினையாக்கும்

ஒருமுகம்

சிந்தனைத் தீவிரம்

அம்பின் கூரிய நுனியில்

ஆயிரமாயிரம் அணுக்கள்

என்

சுடரொளிச் சிந்தனையின்

ஒவ்வொரு தணலும்

வெப்பமும் வியாபிப்பும்

வெற்றியே பரப்பும்

தீயின் நிறமும் மாறும்

நாக்குகள் பொசுக்கும் பொசுங்கும்

ஓமப்புகை வானிட்ட பாலத்தில்

வெற்றி ஊர்வலம்

மண் நோக்கிக் கவிழ்ந்த

மானுடம் நிமிரும்

அம்பறாத் தூணிகள்

சிந்தனை நிரப்ப

சிறியோர் மேல்

சினமிகு போரிடும்

கடமை ஒருகை

காவியம் மறுகையென

கையிணைத்த

நெறிகள் வரலாறாகும்

கடமைக் களங்களில்

கண்ட காயங்கள்

ஒவ்வோர் உயிரும்

ஏங்கும்

காயக்கதை பேசி

காதற்க் கடலில்

கலந்திட்ட நதிகளே

காட்டாறுகளே

இன்னும்,

இந்த இரவும்

என்னுடையதா என்று

தெரிய வேண்டும்

-12/07/1988

தோழிக்கு ஒரு கடிதம்

2011-05-16T11:29:00.000+08:00

அன்புள்ள தோழி,

கொடி!

அது பற்றிப் படரும்; காற்றில் சஞ்சலமடையும்; புயலில் துடிக்கும்; தேர் தரும் பாரியை தேடும்.

நீ?

நீ கொடி போலவா? உனக்குள் இருக்கும் வண்ணங்கள் வியப்பூட்டுவன; உணர்வுகள் அதிர்வூட்டுவன. தவறாக கைபட்டால் எளிதில் உடைந்துவிடக்கூடிய மென்மையுடையதாய் தோன்றி, அதனால் தொடவே சிறிது அச்சத்தை ஊட்டக் கூடியவை, உன் பரிமாணங்கள்.

மென்மையானவள் நீ; ஈடு செய்யும் வகையில், உன் நேரடியான (அதனாலேயே எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான) வெளிப்பாடுகளில் வன்மையானவள்; உண்மையானவள்.

கொடி பற்றிப் படரும்; நீயும் பற்றிப் படர்கிறாய். படரவும் ஆக்கி விடுகிறாய். உன் அன்பை இப்படியெல்லாம் வெளிப்படுத்த யாருனக்கு கற்றுக் கொடுத்தது?

உணர்பவை அனைத்தும் (இன்பமோ துன்பமோ) பகிர்ந்து கொள்ள நீ தேடும் சகம், அதிலுன் தேர்வு, உன் தீர்மானம், உன் பற்றுதல், நீ எதிர்பார்க்கும் வெளிப்பாடு, உன் limitations பற்றிய முன்கூட்டிய உன் தெளிவு...

சஞ்சலங்கள். எளிதில் பெண்கள் உணர்ச்சிவசப்படுவார்களாம். ஏன் விதிவிலக்குகள் இருக்கக் கூடாது? கோபப்படுகிறாய் அதிகம். ' சாதிக்க இயலாதவனே கோபப்படுவான்'. சொல்லியிருக்கிறேன். உன் கோபம் உன் குடும்பத்தையுமல்லாது என்னையும் சமயங்களில் கூர்பார்க்கையில் மனம் வேதனை அடைகிறது. கொடி கோபப்படக் கூடாது.

எங்கே உன் சுயம், வாழ்வுரிமை, லட்சியம் முதலியன பறிக்கப்படுமோ அங்கே உன் கோபம் தார்மீகமானது; அர்த்தமுள்ளது; வீரமானது.

மற்றும் பல உணர்ச்சிகள் உன்னில் எளிதில் தீவிரமாக தாக்குகின்றன. கவர்கிறாய், எளிதில் கவரப்படுகிறாய். உணர்வுகளால் விரைந்து எடுக்கும் எம்முடிவும் வேதனை தரும். தவறு! இவ்வுலகம் மிகச்சில நல்லவர்களையே கொண்டது. யார் மீதும் விரைந்து அன்புறுவதும் தவறு. அதிக எதிர்பார்ப்பு மிகுந்த ஏமாற்றத்தைத் தரும்.

உன் அறிவு, உன் உலக ஞானம் கொண்டு நீ ஆராயக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். எதிலும் எளிதில் மனம் பறிகொடாதே. (எவரிடமும்) முதலில், யார் எத்தகையவர், அவர் கண்ணோட்டம், லாப நஷ்டங்கள் எடைபோட பழகு. சுயநலமியாய் இரு. இவ்வுலகில் சுயநலமில்லாமல் வேறொன்றுமில்லை.

கல்வியில் உன்னார்வம் என்னை மகிழ்விக்கிறது. மென்மேலும் நீ கற்க வேண்டும். உன் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தும் தருணமிது.

இரசனைகள் இயற்கையானவை. எனவே, இன்பமானவை. ஒரு கவிதையோ, உரைநடையோ அன்றி இரசனை குறித்த பேச்சோ உன்னிடம் வீசப்பட்டால் நீ சோர்ந்து போகிறாய். ஏன்? உலகியல் வாழ்வின் உயிர்நாடி இரசனை.

அதுவொன்றில்லாமல் நானில்லை.

எதையும் இரசிக்க வேண்டும். நீ துன்பமடையும் கணங்களிலும், சோக நிகழ்வுகளினின்று, வெளி நின்று, "இக்கணம் நம் வாழ்வில் ஒரு முறை வருவதை இருந்தால், இப்போதே இதை வாழ்ந்து விட வேண்டும்" என்று எண்ணி அனுபவி. இச்சக்தி எதையும் எளிதாக எடுத்துக் கொள்ளும் மனநிலை தரும்.

'நம்மை மீறி என்ன வரும்? என்னால் சாதிக்க முடியும். உயிரைத் தவிர பெரிதாய் வேறொன்றும் போய்விட முடியாது' போன்ற எண்ணங்கள் உன்னில் வளரவேண்டும். அவை, உன்னில் இப்போது காணப்படாத சகிப்புத்தன்மை, பொறுமை, வெல்லும் விடாமுயற்சி, முடிவில் இரசனை போன்ற, உன்னை மற்றவரிடமிருந்து தனித்து உயர்த்தக்கூடிய பண்புகளைப் பெற்றுத் தரும்.

உயரிய, தொலைநோக்கு மிகுந்த கொள்கைகள் உன்னில் குறைவு. இது உன் கல்விக்கும், சிந்தனை தெளிவிற்கும் பொருத்தமற்றதாய் இருக்கிறது. எப்படி வாழ வேண்டும், எங்கே, எவருடன், சாதனைகளின் குறிக்கோள், உன் கல்வி, உன் படிப்படியான வளர்ச்சி, உன் குடும்பம் பற்றிய முழுமையான திட்டங்களை நீ கொண்டிருக்க வேண்டும்.

இல்லையெனில், இப்பொழுது ஆரம்பி. சிந்தனைகளை பெரிதாக செய். எல்லைகளை தள்ளி வை. இலக்குகளை சிறந்தவையாய் நிர்ணயி. அதை அடைய பாடுபடும் வழிமுறைகள், தேவைப்படும் காலம், பொருள், மனித முயற்சி பற்றி திட்டமிட்டிருக்கிறாயா? இல்லையெனில், உடனே ஆரம்பி.

வேறே? உன் மென்மையும், பெண்மையும், அன்பும், பரிவும், கல்வியும், ஞானமும், உணர்ச்சிகளும் உயர்ந்தவை.

இவை இருக்கவேண்டிய இடம் இப்போது நீ இருப்பதல்ல.

நீ உயர வேண்டும்; மூட நம்பிக்கைகளுக்கு உடன்படாமல், இல்லறக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு இடங்கொடாமல் , நீ உயர வேண்டும்.

செய்வாயா, எனக்காக?

சரவணன்

07/1990

கனவில்

2011-05-16T01:13:00.000+08:00

மெல்லிய திரையொன்று

விலக,

நானும் நீயும்

அமர்ந்திருக்கிறோம்;

ஆச்சர்யம்

என்னை அமிழ்த்துகிறது

என் இவ்வளவு அருகே

உன்னை நான் சந்தித்ததில்லையே?

என் முகமருகே

குனிந்து

ஏதோ முணுமுணுக்கிறாய்

சிரித்தவண்ணம்

அசையும்

உன் இதழ்களையும்

மின்னுகிற உன் பற்களையும்

கவனித்து கொண்டிருக்கிறேன்

புரியாத மொழியுதிர்க்கும்

உன் இதழ் மூடும்

என் கைவிரல்

செந்நிற இதழ்களை

வருடுகிறது.

புன்னகை...

எப்படியோ

எப்போதோ

உன்னருகில் நகர்ந்து

கன்னங்களின் செம்மையை

துடைத்துவிடும்

முயற்சியில் ஒரு முத்தம்...

எனக்கு

அப்போதும் ஆச்சர்யமாயிருக்கிறது

நான்?

சிரிப்புகள் சத்தமற்று

பளீரிடும் புன்னகைக் கோர்வை

உன் கழுத்தின் பின்புறம்

பொன்னிற சிற்றிழை ஒதுக்கி

உன் குழற்கற்றைகள்

என் மார்புரச

கமழ்கிற மணம்

நுகர்ந்தொரு முத்தம்

வார்த்தைகளேயற்றுப் போன

உடல் முழுதும்

உன் அருகாமையில் இசைகிற

தவிப்புகள்

புன்னகைகளால்

இசைவுகளால் இயங்க

வாய்நுனி வரை

வந்து நிற்கிறது

'என் நேசம் நீ...

என் தேவை நீ...'

உள்ளுமையோ

உள்ளுணர்வோ

ஏதோவொன்று தடுக்கிறது

நீ சொல்லட்டுமென்று

உன் இசைவுகள்

என்னில் இசையாகும் போது

ஓசை என்ன முக்யத்துவம்

இதுவரை

அதிசயித்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு,

உன் எதிர்பார்ப்பு நிறைந்த

குறும்பு கண்களில் மின்னுகிற

புன்னகை

வியப்பளிக்கவில்லை

....

யார் சொல்வார்?

- 11/07/1990

Efficiency

2011-05-16T00:55:00.000+08:00

நானோர் இயந்திரம்.

...

ஆமென பலபேர்

ஆயத்தமாய் இருப்பினும்

என் இயக்கங்கள்

வேறுவிதம்.

நீங்களும் இயந்திரங்கள்தாம்

ஆயினும்

என் இயக்கங்கள்

வேறுவிதம்

உட்கொண்ட சக்தியைவிட

வெளியியக்க சக்தி

குறைவான

நிறை இயந்திரம்

உணர்ச்சிகளற்று

இயங்கும்;

இயங்கு, இயங்கு

சக்தி கொள், சக்தி தா

சூழ்நிலை மற

இதுவே சூழலின் அவா

அடிக்கடி இரைச்சலிடும்

இயந்திரத்தை பற்ற வை;

அல்லது,

மூலையில் எறி.

முனகல் உணர்ந்து

மூச்சுணரும்

சிலபேர்

இருந்தனர் முன்பு.

எவ்வளவு நாள்தான்

எண்ணெய் தடவி

ஒன்றுகொன்று

சிக்கிக் கொள்ளாமல்

இதை ஓட்ட முடியும்?

விகிதமிழந்த எண்ணெய் போலும்

கரிப்புகையாய் துப்பி

தொழிற்ச் சாலையையே

நாற அடிக்கிறது

வேலைப்பளு

அதிகம் என்று

ஆகும் அன்றுதான்

அறுந்துபோகும் பெல்ட்

உடைந்து போகும் பல்சக்கரம்

இதை

வாங்கவோர் ஆளில்லை

ஆனாலும்

இதன் இயக்கங்கள்

வேறுவிதம்

கொடுக்கின்ற சக்தியை

சொந்த உஷ்ணத்திற்கே

செலவழித்து விடுகிற

சுயனலமியாகி விட்டது

இயந்திரம்

இயந்திர கம்பெனிக்காரர்களை

கூப்பிட்டுத் திட்டினால்

கைபிசைந்து

கண்கலங்கி நிற்கிறார்கள்

செலவழித்து செய்துவிட்டு

சரிசெய்யத் தெரியாத

மூடர்கள்

வேறென்ன செய்ய?

போகிற போக்கில்

சொல்கிறார்கள்,

எந்த இயந்திரமும்

நூறு சதவிகித

இயக்கத் திறம் கொண்டதில்லையாம்...

இதை முதலிலேயே

சொல்லித் தொலைப்பதற்கென்ன

பரவாயில்லை

ஆனாலும்

இந்த இயந்திரத்தின்

இயக்கங்கள்

வேறுவிதந்தான்

- 07/06/1990

எனினும், இப்படிக் கவிதை...

2011-05-16T00:24:00.000+08:00

வெளிச்சம் தேட

முனையும் கசிவுகளை

விலங்கிட்டு

அடிமைப்படுத்தியவன் நான்...

அப்படியும்

அந்த நாட்களில்

சில கரைகள்

உடைந்திருக்கின்றன.

சில மட்டும்.

வெகுசில மட்டும்.

மதகுகளை தகர்க்கிற

அரிப்புகள் என்று

அந்த ஈர்ப்புகள்

நிர்ணயிக்கப்பட்டவுடன்

கசிவுகள்

கரைபுரண்டு விடுகின்றன

என்

அனுமதியில்லாமல்

அப்பொழுதும்

திரைகளினால்

தடுத்துவிட நான் முயன்றதில்லை

காரணம்

உங்களுக்கே தெரியும்

இன்று,

நிதர்சனப் புரிதல்கள்

நிரந்தரப் பிரிவுக்கே என்று

நினைவுறுத்திப் போனாலும்

நிம்மதி

தொலைந்து போகிறது

கரைகளும்

இற்றுவிட வேண்டுமென்றா

விரும்புகிறாய்?

அன்பும்,

பாசமும் காதலுமாய்

காலம்

என் முதுகினில்

சுவடு மிதித்து போனது;

சுவடு தொட்ட போதெல்லாம்

அன்பும் காதலும்

திரும்பித் தொட

ஆசை வந்தது

கரைகடந்த நீர்

சென்றது தானே?

யாருக்காக

இந்தத் தவிப்புகள்...

ச்சே, தொடருமா

உறவுகள் என்னும்

இந்தத் தவிப்புகள்...

நினைவுகளை

நீட்டித்து நீட்டித்து

கற்பனைகளில்

சொரிந்து கொள்கிற

இச்சுகம்....

ஒளிப்புள்ளியைச்

சுற்றிச் சுற்றி

ஏகாந்தகாரங்கள்...

உட்புகுந்த

சில கிரணகற்றைகளும்

விரைந்து வலுவிழக்கும்

நிலைத்து

கலக்கும்

ஒளி தேடி ஒளி தேடி.

வெள்ளச் சுழற்சி

பழகியவனுக்கு

இன்பமோ?

இங்கு தவிப்பது யார்...

மற்றொரு வெள்ளத்தின்

குமுறல்களில்

இயைந்து போக

இங்கு யார், சொல்?

காரணம்

உங்களுக்கே தெரியும்.

சொல்ல வேண்டுவதெல்லாம்

முடிந்தானபின்னும்

முதல் புரியாமல்

மற்றொன்று.

அடர்ந்த மரக்கிளைகளின்

நெடுதுயர்ந்த கலப்புகளினால்

தரைப்பாசிகள்

ஒளியற்று

மரத்தை யாசித்து

மரமேறும்;

மறைவு பூண்டு

ஒளிந்து வாழ்ந்த

ஒளிக்கற்றைகள்

தரையைத்தான்

தேடிக்கொண்டிருந்ததாய்

பொய் புணரும்

பாசிகளின் தேடல்

அன்றோடு முற்றும்

மற்றுமொன்று புதிதாய்...

ஒரு நதி பிரிந்த

இரு வெள்ளமும்

ஒன்றாய் வடிய

வேண்டுவதோ எங்கனம்?

தடங்களும் தொலைவுகளும்

இலக்குகளும் இயைந்தவை அல்லவே?

இற்றுப் போகப்

போவதில்லைதான்;

கடந்து போக

பாதை உண்டுதான்;

துயில்வதற்குள்

ஆற்றி முடிக்க

கடமையும் உண்டுதான்...

எனினும்...

போச்சு,

இவ்வளவு சொல்லியும்

இப்படி

கவிதை எழுதிக் கொண்டு....

- 21/04/1990

இன்னொருவன்

2011-05-15T23:57:00.000+08:00

பகட்டு உடைகள்

பகல் வேஷங்கள்

இருட்டு நளினங்கள்

உதட்டுச் சாயங்கள்

குழு நீங்கி

முகம் கலைத்து

சூழ்ந்து நின்று

துக்கம் விசாரித்த

அரிதார மனிதர்களோடும்

உண்மை பேசி

நிகழ்வு சிந்திக்கப்போன

அவனும்

நடிகனாகி போனான்

அவன்

அப்படியிருக்கவே குழு

ஆசைப்பட்டது

ஆணையிட்டது

பகட்டு ஆடைகளிலும்

பல்வேறு வேஷங்களிலும்

அவன் அழகாயிருப்பதாய்

எடுத்து காட்டியது குழு

அவன் நடிப்புக்கு

சில நேரம் கைதட்டலும்

பல நேரம் கல்லெறியும்

கிடைத்தது

கைதட்டலும் கல்லெறியும்

குழுவே

ஆட்களை வாங்கி

நடத்தியது

நாடகத்துக்குள்ளும் நாடகம்

அவன்

நன்றாய் நடிப்பதாக

நம்பத் தொடங்கியிருந்தபோது,

குழுவின் கைதட்டல்

பலமாயிருந்தபோது,

அவன் பேச

ஆசைப்பட்ட

உண்மைகளும் நிகழ்வுகளும்

நாடக மேடை படுதாவுக்குள்

உறைந்து போய்,

அவ்வப்போது

அவன் சுதந்தர உணர்வுகளை

தீனக்குரலில்

விசாரித்து விட்டு

அடிக்குப் பயந்து

ஒளிந்து கொள்ளும்

அவன் நடிப்புக்கு

இவையெல்லாம்

தடையெனக் கருதிய குழு,

இந்தச் சின்ன சின்ன

தாகங்களை,

மாலையும் துண்டும் போட்டு

விலைக்கு வாங்கும்

அவன்

நடிகனாகிப் போனான்

உண்மையும்

நிகழ்வும் பிறதொழிலும்

மறந்து போய்

நடிப்பே

உயிரும் உயர்வுமாகிப்

போனான்

வேறொன்றரியாதுமானான்

குழுவோடு

ஒப்பந்தம் முடியும் காலம்

நெருங்கியது

முடிந்தது

மேடைக்குள்

நுழைந்த அவனை

முகம் தொட்டு

புறந்தள்ளிய

பல கைகளை

வெறிகொண்டு

விலக்கிப் பார்த்தபோது,

அங்கே

பகட்டு உடையிலும்

உதட்டுச் சாயத்திலும்

பற்கள் மட்டுமே சிரித்த

புன்னைகையோடும்

உண்மை பேசி

நிகழ்வு சிந்திக்கப் போன

இன்னொருவன்

-08/03/1990

அன்பே நீ தேடுவது என்னையா?

2011-05-15T22:35:00.000+08:00

நான் இதுவரை என் கற்பனைகளில் உன்னோடு தனித்திருந்திருக்கிறேன்

ஓராயிரந்தடவை உன்னிதழ்களில் கனவுகளில் முத்தமிட்டிருந்திருக்கிறேன்

இப்போழ்தும் கூட,

அவ்வப்போது என் வாசல் வெளியில்

உன் வரவை நான் உணர்கிறேன்

அன்பே நீ தேடிக்கொண்டிருப்பது என்னையா?

உன் தேடலை உன் கண்களில் நான் உணர்கிறேன்

அன்பே, அதையுன் புன்னகையில் பார்க்கிறேன்

நான் தேடியலைந்தவை அனைத்தும், அன்பே உன்னிடமே

ஏனின்னும் என் கைகள் விரிந்திருக்கின்றன என கேட்கிறாயா?

அன்பே, நீயறிவாய் என்ன சொல்ல வேண்டுமென்று

உனக்குத் தெரியும் உனதெந்த வார்த்தைகளில்

இவனுயிர் வாழ்கிறதென்று

உன்னிடும் சொல்ல ஏக்கம் அடைகாக்கும்

ஆயிரம் சேதிகளும்...

அன்பே, நானுன்னை நேசிக்கிறேன்

உன் குழல்களினூடே கதிரொளியின் கோலம் காண

என் மனம் துடிக்கிறது

உன்னை அரவணைத்து நேசிக்க எத்தனை

இரவுகளிலும் பகல்களிலும்

நான் துடித்திருப்பேன்

சில போதுகளில்,

காதலினால் என்னிதயம்

பொங்கி வழிந்துவிடும் போல் உணர்கிறேன்

அன்பே, என்னால் இனி தாங்க முடியாது

என் காதல் நீ உணர்ந்தே ஆக வேண்டும்

ஆயினும்...

நீ எங்கிருக்கிறாய் எனத் தேடுகிறேன்

நீ என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய் என்றும் நானறியேன்

எங்கேயோ,

தனிமையில் நீ வாடிக் கொண்டிருக்கக் கூடுமோ

என்றவெண்ணம் வதைக்கிறது

அல்லது அன்பே

யாரேனும் அங்கும்

உன்னை நேசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்களா?

உன் நேசம் வெல்ல ஒரு வழி சொல், தோழி

இறுதியாகவும்

நான் சொல்வதிதுதான்

நானுன்னை நேசிக்கிறேன்

-05/03/1990

- லயனல் ரிச்சியின் 'Hello, is it me you are looking for?' பாடலின் மொழிபெயர்ப்பு

முரண்களுக்கு

2011-05-15T22:10:00.000+08:00

உடல் அழகால் ஈர்க்கப்படாத காதலிற்கு இணைப்பும் பிரிவும் வலியற்றதாக இருக்கும், இயற்கையாக.

விமர்சனத்துக்கஞ்சி படைக்கப்படுவது படைப்பன்று.

உன் இரசனைக்குட்படாத உன் படைப்புகள் உயரியதன்று.

உரிமை

2011-05-15T22:06:00.000+08:00

அவளிடம் மிக நெருங்கிப் பழகுகின்ற, அந்தரங்கங்களை பகிர்ந்துகொள்ளக் கூடிய தகுதியோ உரிமையோ உடையவர்களுக்கு மட்டுமே உரித்தானது போன்று ஒரு நறுமணம் அவளிடமிருந்து கமழ்ந்ததாக தோன்றியது.

- 03/12/1989

நாட்டின் எதிர்காலம்

2011-05-15T22:03:00.000+08:00

சீறும், உலகை வெல்லப் பாயும்

சிங்கங்களே, அடக்க வியலா

வீறும் கொண்ட இளஞ் சமுதாயமே

விண்ணை வளைக்கும் நம்பிக்கையும்

மீறும் உழைப்பும் துணிவுள்ளமும்

மிஞ்சும் இளைஞரைக் காணும்

பேறும் எமக்கிலையோ வென்றிருந்தேன்

பாரத ஏறுகளை காணும்வரை

நமதருமை பாரதத்தை சூழ்ந்திடும்

நயவஞ்சகர் தம்மிடம் தந்திடவே

உமதுள்ளம் பொறுத்திடுமோ - அன்றி

உயிர் துடித்திடுமோ உடல் கொதித்திடுமோ

சமன்பாடு பரப்பிய எம்மாருயிர்

சத்தியத்தாய் உயிரின்விலை என்ன என்ன

எமக்குள்ளே எம்மிளைய சமூகத்தினுள்ளே

என்றும் நிலவும் ஒற்றுமையே

- 03/05/1984

இந்த சங்கீதம்

2011-05-15T19:29:00.000+08:00

இந்த சங்கீதம்

இந்தக் கவிதை

அவள் வீணையில் எழுகிறது

வீணைகள் பிணைக்கப்பட்டவை

அவள் வீணையின் தந்தி

நிரடப்படும் பொது

என் வீணையின் தந்திகள்

சிலிர்க்கின்றன

ஒரு சங்கீதம்

ஜனிக்கிறது

ஓர் உன்மத்தம்

எதற்காகவோ

எழுந்தடங்குகிறது

விரல்கள்

ரகசிய வித்வான்கள்

அவைஎழுப்பும்

உணர்ச்சி சங்கீதம்

மனமெங்கும் அலைபாய்கிறது

நானும் அவளும்

இருவீணைகளும் சங்கீத உற்சவம்

நடத்துகின்றன

இசைவேள்வியின் உச்ச உணர்ச்சியில்

அறுந்த தந்தியிரண்டும்

தழுவிக் கிடக்கின்றன

-19/03/1987

ஞானஸ்நானம்

2011-05-15T19:11:00.000+08:00

அதோ,

அந்த வனாந்திரம்...

ஈரத்தோடு கூடிய

இலைகளின் மேல்

அவளும் நானும்

நடக்கையில்

இவள் பாதம்

இடர்ப்ப்படுமோவென

அஞ்சத் தோன்றுகிறது

மண்ணின் அந்த வாசம்

என் தோள்மேல்

புரளும் அவள் தலைமயிர்

பொன்னிறக் கோடுகளாய்

கோலம் போடுகிறது

பறவைகள்

இவள்குரலைக் கேட்டு

வாயடைத்துப் போகின்றன

துணிந்த சிலகுயில்கள்

பலமுறை பாடிப் பார்க்கின்றன

அவளை

அணைத்துச் சாய்த்து

மெதுவாய் நடக்கையில்

உலகின் கோடியை

அடைந்து

வெளிச்சென்றார்ப் போல்

தோன்றுகிறது

கதிரவன்

புகையோடு கூடிய தன்

கைகளை நீட்டி

அந்த அடர்ந்த கானகத்தில்

எங்களை ஆசீர்வதிக்கிறான்

அந்த நிசப்தத்தில்

எங்களுயிர்

காதலுக்கு ஏங்குவது கூட

கேட்கிறது

நடக்கிறோம்

நடந்து கொண்டேயிருக்கிறோம்

ஓர் எல்லையற்ற வெளியில்

இயற்கையின் அழகோடு

அவளோடு

வாழ்நாளெல்லாம் இருந்துவிடலாம்போல்

இருக்கிறது

மனம்

அக்கணம்

இன்பமா துன்பமா

வேண்டுமா போதுமா என

உணர்வதை நிறுத்திவிட்டது

அனிச்சையா ஆணையிட்டதா

என்பதுகூட

புரியவில்லை

அந்தக் கானகம்

அடர்ந்து விட்டது

காற்று இலைகளாய்

அட்சதை தூவுகிறது

இவள் மேலுதிர்ந்த

இலைகள்

கன்னம் தடவை

சாபல்யமடைந்து மெதுவாய்

கீழே விழுகின்றன

அந்த அழகிய காட்டில்

அவளும் நானும்

- 22/07/1986

உயிர்த்தவம்

2011-05-15T18:55:00.000+08:00

உன் நினைவுகளை
என் மனபீடத்தில்
வேள்வித்தீயாய்
வளர்த்தேன்

கடைசியில்தான் தெரிந்தது
நினைவுகள் மட்டுமல்லாது
நானுமே
ஆகுதியாய் ஆகிவிட்டேனென்று

ஆயினும்
இத்தனைத் தவத்திற்குப் பின்னும்
நீயேன்
இன்னுமுன்
அவிர்ப்பாகத்தை
அடையவரவில்லை காதலி?

- 04/09/1985

மென்மை

2011-05-15T18:51:00.000+08:00

நான்

அவளுக்காக காத்திருக்கிறேன்

நேரம்

நிசப்தக் கத்தியைக் கொண்டு

என்னை அறுக்கிறது ...

அதோ, பூக்கள் மலரும்

சப்தம் கேட்கிறது

வந்தது

என் காதலி

- 07/08/1985

நண்பனின் கடிதங்கள்

2011-05-15T18:48:00.000+08:00

ரமேஷ் சண்முகம்

02-03-88

நண்பா,

நீ

நின் மனிதம்

உன் கவிதைகள்

உன் கவித்துவம்

உன் நேசம்

உன் நியாயம்

....

இவை என்னை பொறாமைப்பட தூண்டுவன. பாராட்டக் கட்டளையிடுகின்றன.

உனக்கு ஒரு முத்தம்.

உன் பேனாவுக்கு....

....கோடி முத்தங்கள்.

அன்புடன்,

ரமேஷ்.

விந்தை

2011-05-15T18:42:00.000+08:00

இருளில் பார்க்கவியலோதோ

கண் சன்னலின்

இமைக்கதவுகளை

இழுத்து மூடி

இருட்டுப்படுத்தினாலும்

உன் முகம்தான்

பிரகாசமாய் தெரிகிறது

உன் நினைவே

அனலாய் எரிகிறது

- 10/02/1986

அறிமுகம்

2011-05-15T18:38:00.000+08:00

உன்னை
சிந்திக்கவும்
சந்திக்கவுமே
வார்த்தைகளைத் தேடி
நான் களைத்த
போதுதான் -

உன்னால்
சிந்தனைக் கருவுற்று
வார்த்தைகளைப் பிரசவித்த
களைப்பில்
இருந்தபோதுதான் -

நீ
மௌனமொழியை
அறிமுகம் செய்தாய்.

12/02/1986

கார்காலம்

2011-05-15T18:32:00.000+08:00

இலைச்சருகுகளில் காற்று

காதல் மொழி பேசும்

கார்காலம் அது.

என் கையிணைந்த அவள் கைகள்

ஒரு காவியசுகம் பிரிவதை

தடுப்பதைப் போலெனை

அணைக்கின்றன

என் கண்களுக்குள் அவள் தேடல்

இதயச்சுவடிகளை வருடி

இசையாய் இதழ்களை நிறைக்கிறது

காலத்தை

நினைவுகளைப் போல்

தள்ளிவைத்து விட்டோம்

ஊமை மனதாசைகள்

உள்ளுக்குள் இடம்மாறுகின்றன

கரைகள் காலம்கடந்தே தோன்றுகின்றன

அதிகாலைப் பனியின் வெண்மையில்

முகம் பார்க்கும் இயற்கையே

எங்களுடை

இசைக்கனலின் கதகதப்பில்

கேட்காத

காலத்தின் குளிர்மூச்சுகள்

அவள் கன்னக்கதுப்பில்

நான் வரைந்த கோலங்கள்

எந்த மார்கழிக்கும் சொந்தமில்லை

நாங்கள் நிறைந்து விட்டோம்

வெள்ளம் நுரைத்து படர்ந்தது

படர்ந்த அலைகள்

காதல் காதல் காதல்

என்று கரையை

ஆதுரத்துடன் முத்தமிட்டன

ஒரு முத்துக்காக

இருவரும் மூழ்கினோம்

22/05/1988

உயிர்க்கலைஞன்

2011-05-15T12:53:00.000+08:00

ராகங்கள் நாவடக்கி

சேவகம் செய்வதை பார்க்கிறேன்

தனிமனிதன் இசையின்

தரணி ஆள்வதை காண்கையில்

இவன் எந்த

பரணியில் பிறந்திருப்பான் என

எண்ணத் தோன்றுகிறது

எவருக்கும் இளையாதவனாய்

இசைக்கு மட்டும் வளைபவனாய்

வந்துதித்த தேசத்தில்

வாழ்கின்ற பேறு பெற்ற

எம்மையும்

இசை வந்து தீண்டட்டும்

கருவிகளை இசை

அருவிகளாய் ஆக்குபவனும்

எம் நாத தேவனுமாகிய

இளையராஜா

நீடூழி வாழ்க

நல்லிசை தருக.

- 23/07/86

ஓடிப் பெற்ற பரிசு

2011-05-02T19:39:00.000+08:00

பாரத் பொறியியல் கல்லூரியில் மூன்றாம் ஆண்டு படித்து கொண்டிருந்தேன். முன்பே பதிந்திருப்பது போல, கல்லூரியின் இசைக்குழுவில் நான் தான் தபலா, த்ரிபல் காங்கோஸ் வாசிப்பவன்.

மிக கடுமையாக குழுவும் நானும் பயிற்சி செய்து (அதி முக்கிய காரணம், கல்லூரி முதல்வர் எங்களுக்கெல்லாம் அளித்திருந்த சிறப்பு சலுகைகள்) முதல் வருடம் தயாராகி, கல்லூரிக்குள்ளேயே வாசித்து பெயர் வாங்கி (அதுவும் சும்மா வந்து விடவில்லை, நியூ இயர் ஈவ் என்ற பெயரில் மூன்றரை மணி வாசித்து செத்து சுண்ணாம்பாகி விட்டோம் - யோசித்து பாருங்கள், கமல் நடித்து , ராஜா இசைஅமைத்து, மனோ பாடிய, கடினமான, நில்லாத தாளம் கொண்ட 'வேதாளம் வந்திருக்குது' பாடலை ஒன்ஸ் மோர் கேட்டே (நாலு தடவை) கொன்று விட்டார்கள் நண்பர் நண்பிகள்), அடுத்த வருடம் கூட்டை விட்டு ஒன்றிரண்டு அடியெடுத்து அக்கம் பக்கத்து கிளைகளுக்கு தாவிப் பழகும் குஞ்சுகள் போல், கல்லூரி அருகிருந்த மற்ற கல்லூரி கலை விழா லைட் மியூசிக் போட்டிகளுக்கு செல்லவாரம்பித்த சமயம்.

சில பல போட்டிகளில் இரண்டாம் பரிசு, மூன்றாம் பரிசு, சில சமயம் MCC யோ, லயோலாவோ வராத சில மொக்கை போட்டிகளில் முதல் பரிசு அடித்து நாளொரு மேடையும், பொழுதொரு பரிசுமாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தோம். அப்போதுதான் சென்னை வேப்பேரி கால்நடை மருத்துவ கல்லூரி கலை விழாவின் மெல்லிசை போட்டிக்கு அழைக்கப்பட்டோம்.

அப்பொழுதான் மூர் மார்கட் இடிக்கப்பட்டு, இப்பொழுதிருக்கும் புது சென்ட்ரல் புறநகர் போக்குவரத்து ரயில் நிலையம் கட்டும் பணிகள் அந்த இடத்தில் துவங்கியிருந்தது. சுற்றிலும் சாப்பாட்டு கடைகள், வைன் ஷாப்கள் என களைகட்டியிருக்கும் இடத்தை தாண்டிதான் பார்க் ஸ்டேஷனிலிருந்து கால்நடை மருத்துவ கல்லூரிக்கு சென்றோம். எடுக்கப்பட்ட லாட்டில், பாரத் கல்லூரி ஆறாவது இடமாகத்தான் மேடைக்கு அழைக்கப்படும் என்ற அறிவிப்புக்குப் பிறகு (ஒரு குழுவுக்கு கருவிகள் செட் செய்ய ஐந்து நிமிடம், மூன்று பாடல்கள் வாசிக்க பதினைந்து நிமிடங்கள் என மொத்தம் இருபது நிமிடங்கள்) இன்னும் குறைந்தது இரண்டு மணி நேரமாவது ஆகும் போலிருந்தது.

அரங்கின் வெளியே அமர்ந்து மீண்டும் பாடவிருந்த 1. சிங்கார பெண்ணொருத்தி 2. மன்றம் வந்த தென்றலுக்கு மற்றும் 3. பொன் மானை தேடுதே என்ற பாடல்களின் இடையிசை மற்றும் தாளங்கள், ஸ்டார்ட் - ஸ்டாப் டைமிங் போன்றவற்றை சரிபார்த்து கொண்டிருந்தோம். அப்போதுதான், குழுவின் கீபோர்ட் வாசிப்பாளன் அருண் நினைவூட்டினான், "மச்சிஸ், வர்ற வழியில பாத்தோமே வைன் ஷாப், போயி ஒரு பியர் வுட்டுட்டு வந்து ஸ்டேஜ் ஏறினோம்னா, கலக்குண்டா" என்று.

சூப்பர் ஐடியா என்று உடனே, பியர் அடிக்காத ட்ரம்ஸ் வனமாலி, வயலின் பிரபாகர் ஆகியோரை விட்டுவிட்டு (நல்ல வேலை, எங்கள் கோச் எலெக்ட்ரிகல் இன்ஜினியரிங் லெக்சரர் சுரேஷ் பாஸ்கர் அன்று வரவில்லை) உடனடியாக கிளம்பி விட்டோம் ஒரு ஆறு பேர். அப்போது மதியம் மூன்றரை மணியிருக்கும்.

போய் பாட்டில்களை வாங்கி கொண்டு பார்த்தால் தான் தெரிந்தது, அமர்ந்து குடிப்பதற்கு ஒரு இடமோ கடையோ கூட இல்லை (இந்தக் காலம் போல் அரசுகள் டாஸ்மாக் கொண்டு வராத காலம்). சரிதான், மூர் மார்க்கட் உடைக்கப்பட்டு கிடந்த இடம்தான் தோது என்று, சுற்றிலும் கம்பி வேலி போட்டிருந்த காலி மனைக்குள் குனிந்து வளைந்து நுழைந்தாகி விட்டது. பல்லாலேயே கடித்து மூடி கழற்றி சியர்ஸ் சொல்லி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தோம். எதிரே பிசியான ரோடு. பக்கத்தில் சென்ட்ரல் ஸ்டேஷன். நடுவே கிடந்த காலி மைதானத்தில் ஆறு பேர் நட்ட நடுவே நின்று கொண்டு மட்ட மதியானத்தில் பியர் அருந்திக் கொண்டிருந்தோம்.

திடீரென்று லீட் கிடார் வினு கத்தினான், "மச்சி, போலிஸ்டா". அவ்வளவுதான், சுற்றி பார்த்தால் ஒரு நான்கைந்து காவலர்கள் லத்திகளை சுழற்றி கொண்டு நாலா பக்கத்திலிருந்தும் ஓடி வருகிறார்கள். பாட்டில்களை போட்டு விட்டு தாவி குதித்து எந்த பக்கம் ஓடினாலும் அங்கிருந்து ஒரு PC வர, செத்தோம் இன்னைக்கு என்ற படி, "ஓடு மச்சி ஓடு, மாட்டிக்காத" என்று ஒரே கூக்குரல்.

குனிந்து வளைந்து பதவிசாக நுழைந்த கம்பி வேலிக்குமேல் ஒரே ஜம்ப். ரோட்டில் விழுந்து, வாரி சுருட்டி எழுந்து, ரிப்பன் பில்டிங் பக்கத்தில் இருக்கும் மெயின் ரோடுக்குள் நுழைந்து ஆறு பேரும் தாறு மாறாக ஓடினோம். சத்தியமாக சொல்கிறேன், உண்மையிலேயே அந்தக் காவலர்கள் மாசக் கடைசிக் கஷ்டத்தில் இருந்தார்களா, அல்லது கடமை தவறாத உத்தமர்களா தெரியாது, அவர்களும் அப்படித் தாவி குதித்து துரத்தினார்கள். யாரவது பார்த்திருந்தால், ஏதோ பயங்கர கொலை குற்றம் செய்து விட்டு ஓடுகிற கூட்டத்தை தான் இப்படி துரத்துகிறார்கள் போலிருக்கிறது என்று நினைக்கும் வண்ணம் ஒரு ஆவேசத் துரத்தல்.

கால்நடை கல்லூரிக்கு கால் வழி மிச்சமிருக்கும்போது, பக்கத்திலிருந்த டீக்கடைக்குள் நுழைந்து மூச்சு வாங்கி லேசாக வெளியே எட்டிப் பார்த்தால் யாரும் துரத்தி வருகிற மாதிரி தெரியவில்லை. போன ஆறு பேரில் நான்கு பேர் தான் கடைக்குள் இருந்தோம். போச்சு, ரெண்டு பேர் மாட்டிக்கிட்டாங்க போல, இன்னிக்கு காம்பெடிஷன் காலி என்றபடி நொந்தவாறு கலூரிக்கு திரும்பினோம்.

மிச்சமிருந்த டீமோடு உட்கார்ந்திருந்தார்கள் அவ்விருவரும். கொஞ்ச நேரம் மூச்சு வாங்கி, தண்ணீர் குடித்து, டி குடித்து, சிகரட் புகைத்த பிறகு சிரித்த சிரிப்பிருக்கிறதே, இப்போதும் மறக்க முடியாத தருணம்.

வேர்த்து விறுவிறுத்து, சட்டை அங்கங்கே கிழிந்து அழுக்காக, அன்று வாசித்த அற்புதப் பாடல்கள் எங்களுக்கு முதல் பரிசை வென்று தந்தன.

இதுவும் கடக்கும்

2011-05-02T18:29:00.003+08:00

உடலம் மெதுமெதுவே பொய்க்கும்

புலன்கள் தளர்ந்து சோம்பும்

கற்பிதங்கள் கழன்று விழும்

சூழ்ந்து விரியும் புன்னகைகள்

கைகொட்டும் களியாய் மாறும்

அவதானிக்கும்

அறிவின் இதழ்களில்

அரும்பும் என் குறுநகை

Building Envelopes Asia 2011 conference in Singapore

2011-05-02T18:28:00.000+08:00

Removing & Destroying Spirits!

2011-05-02T18:04:00.000+08:00

I was travelling from Indonesia some time ago and was waiting for the ferry at the terminal. A tap at the shoulder and turned around to look at this tall figure thrusting the name card at my face quite unceremoniously. He was 6 feet tall, with long curly hair thrown backwards, dyed with abnormal black colour, sporting a thick black sunglass and with the ugly looking black polo T-shirt not hiding the protruding paunch and with a dramatic gold ring with a very big stone.

With a very friendly smile, he accepted my thanks for the name card with a slight bow of the head and continued enquiring, "any distress my friend, call me! I can help you!"

Until then I had not seen the name card still dangling between my fingers. I said I would and moved away to take a seat before my ferry could arrive in another 30 minutes.

I looked at the card, both front and back, tightly laced with text announcing unbelievable deeds. He could identify, remove and destroy spirits and had helped hundreds of businesses (a variety of them existed in quite a shady nature - as explained in the back of the card) and more importantly, helped lovers to gain their loved ones by eliminating the bad spirits set in between them by villainous parents or other persons.

I must confess that in my business of conferencing, I have come across thousands of name cards - a good number uniquely designed and a few boasting grand job titles, but I have never come across a name card such as this one in my entire life.

Look at the 'Personal Protection Against' part: Enemies, black magic, burglars, fights, frequent eccidents (yes, accidents!), quarrels - between husband & wife, Lovers etc. This last part of providing protection against quarrels with wife made me sweat and my palms were itchy to call him at once. Involuntarily I scanned through the crowd to locate him just to engage him a good natured conversation till my ferry arrived, but to my dismay, found him deeply advising another distraught traveller who seemed to be suffering from similar fate with vengeful spirits all through his life.

Letter to a friend

2011-05-02T13:56:00.001+08:00

Hi friend,

Happy to know that you are partially relieved of your workload.

Thanks for appreciating the photograph. I loved the 'the whining
schoolboy' bit, though the comment was deceptively flattering, since
the 'schoolboy' photo was done at the age of 40.

I am not going to argue with you on Arundhati Roy. I was, I must admit
now in retrospection, disillusioned when I had read her novel a few years ago. Her
subsequent writings have failed to create any interest and on re-reading
God of small things, I could understand a very weak craft.

Her politics, I believe, is not soulful and is mostly
attention-seeking. You may differ with this observation and that is
exactly what Jeyamohan is trying to present as the current state of affairs
in Indian media and social activism. This pseudo intellectualism, fanned by foreign media and
foreign-supported Indian media, places a solution which is not action
intensive, sacrifice oriented but just a pseudo uprising with mere empty
words.

I am reading 'Reality Check' by Guy Kawasaki (on entrepreneurism) and
The Kamasutra by Vatsyayana - A translation by Richard Burton,
Bhagavanlal Indrajit and Shivaram Parashuram Bhide.

Kamasutra!

I am sure you are aware that this treatise is not entirely
about sex. Though I have scandalously read the book in parts during our college

days, printed only to highlight the sexual positions and
about how to acquire women, the current reading has opened a door through which I
could see how this 6 century AD book has impacted the cultural forms,
literature and the social psychology of Indian people and am amazed at the
fact, how still it remains the centre of the relationships of man-woman and have-have nots
(yes, that too). That is, if you are prepared to view through that
that sense.

At some point of time in near future, may be during my annual year
leave (December), I am planning to write a long article to analyse how
the book has been a result of rich (previously existing)
psycho-analysis of sex, sexual behaviour and the interpersonal relations
before its time and how it has got ingrained subconsciously and is affecting the psyche of the people even now.

All that I could see in Indian films, the day-to-day life (husband-wife
relationships in a typically Indian marriage - to what I
am accustomed, inferences drawn from the lives of my parents, my friends, my relatives, neighbours and that of my own), to all the art forms and to the subtle and
not so subtle vagaries and ideologies of manhood and womanhood, transcended to us by
the elders and mothers - are very closely connected to this extensive
research work by Vatsyayana.

Interesting?

Concerning your observation of what I would have done regarding
the energy situation in India: honestly, I have been slowly shedding
my invincibilities and vulnerabilities alike, as I am seeing the life
in a more practical light nowadays and am no more nurturing huge ambitions
of a professional changing the course of the destined lives.

I am setting smaller, achievable targets for myself and work upwards in a
typically bottom-up approach that has been working well for the last 3
years, rather than the more ambitious top-down approach. That way,
If I could proceed as I am doing as now, should be entering the Indibiofuel industry when I am 50 years old.

Pardon me for a pretty uninteresting mail.

Take care of yourself,

Love
IB Saravanan

உயிர்க் கோலம்

2011-04-24T17:15:00.001+08:00

அவன்... அவன்தான்.

அது...அதுதான்.

அவர்கள் அனாமதேயர்கள். அனாதிகள். அவர்களுடையது அந்த நகரத்தின் வீதிகளில் உருக்குலைந்து உருளும் வாழ்க்கை. அவனை நீங்கள் எங்கு வேண்டுமானாலும் பார்த்திருக்கலாம். புகைவண்டி நிலையத்தினருகே மாதாவின் கருணை பொங்கும் சித்திரத்தோடு. பேருந்து நிலையமருகே முருகன் சேவற்கொடி, மயில் வாகனம் மற்றும் இவனோடும். கல்லூரி வளாகமருகே இயேசுபிரானின் அகலவிரிந்த கைகளோடு...என நீங்கள் மறுதலிக்க முடியாமல் உங்கள் மனிதாபிமானத்தோடும் கலைரசனையோடும் உறுத்திக் கொண்டிருக்கும் அவன் ஓர் ஓவியன்.

எவ்வளவுதான் சகிக்க முடியாததாய் இருந்தாலும் வெயிற்காலம் தான் பிழைப்பு; மக்களின் துன்பங்களை விற்றுக் காசாக்கிக்கொள்கிற நீர், மோர், குளிர்பானம், இளநீர் என்கிற கடைக்காரர்களுக்கு மட்டுமல்ல, அவனுக்கும் அதுதான் சீசன்.

ஓரிரு தினங்களுக்கு முன் ரயிலடியில் வரைந்த ஐங்கர விநாயகர் நல்ல கருணை செய்திருந்தார். கலர்ப்பொடி, கோல மாவு, சாக் பீஸ்கள் வாங்கியது போக அவன் கையில் ரூ.13 இருந்தது. இன்னும் இரண்டு தினங்களுக்கு போதுமென்றாலும் அடுத்த இடத்தையும், அடுத்த படத்தையும் இப்போதே தீர்மானித்து விடவேண்டுமென்ற நிலையாமை அவனுக்குள் குடைந்து கொண்டிருந்தது.

சிறுவயதில் அவனுள்ளிருந்த ஓவியத்திறமை வெளிப்படும்போதெல்லாம் அவன் தாய் மகிழ்ந்து போவாள்; நடக்கவியலா அவனின் ஊனம் ஒரு பொருட்டற்று போகும் அவளுக்கு; ரவி வர்மாவே வந்து பிறந்து விட்டதாக கனவு காணுவாள்; நெட்டி முறிப்பாள்.

செல்வமகனின் கலைத்திறமை செழுமையாய் வளர் வேண்டுமென்ற அவன் தந்தையின் ஆசை, ஒரு சாலை விபத்தில் நிராசையாகும் என்று யாருமே எதிர் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள், அவன் அன்னை உட்பட. வழக்கமான வழக்கமாக உற்றார் உறவினர் அனைவரும் கலைந்த பின் மீதமிருந்தது அவளும் அவள் மகன் மட்டுமே. வளர்ந்து வந்த மகனின் ஓவியத்திறமைக்கு போதிய ஊக்கமூட்டவோ உடல் உறமூட்டவோ வழியற்று போன ஒரு நாளில், அவள் காதில் அச்செய்தி விழுந்தது.

அந்த பெருநகரத்தின் வாயில்களில் படைப்பாளிகள் கௌரவிக்கப் படுவதையும், அவர்கள் வாழ்வின் வெற்றிப்படிகளில் மேலேறிச் சென்று கோலோச்சுவதையும் அவள் அறிந்திருந்தாள். எண்ணிப் பார்க்கையில், அன்று அவள் எடுத்த முடிவு சரியானதா என்று கூட பல முறை அவனுக்கு தோன்றியிருக்கிறது. அனால் மேட்டில் உருட்டிவிடப்பட்ட சக்கரம் ஒரு நியதியுடன் கீழ்நோக்கிப் பாய்வதை எப்படி நிறுத்த? நிறுத்த வேண்டுமெனில், நிறுத்தி, அவரவர் ஆணைக்கேற்ப வாழ்வின் போக்கை நிர்ணயித்துக் கொள்ள வேண்டுமெனில், அதற்கேற்ற அமைப்புகளுடனோ, ஆதரங்களுடனோ பிறந்திருக்க வேண்டுமென்பதும் அவனறிந்ததுதான்...

எப்படியோ, அவன் பற்பல கனவுகளுடனும், எதிர்பார்ப்புகளுடனும் அந்நகரை வந்தடைந்து விட்டான்.

பெரும் சத்தத்துடன் அந்த முதல் இடி விழுந்தவுடன் அவன் தலை நிமிர்ந்தது. இடமும் வலமும் ஆடிய தலைமயிர், மயிர் போல் கருத்த மேனி, வான் வெறித்த தீர்க்கமான பார்வை. பலகையுருட்டும் வலிமைவாய்ந்த முறுக்கேறிய கைகள் - அவற்றை பார்க்கும் போது, இத்தனை கரடு முரடான கைகளிலிருந்தா அத்தனை அழகோவியங்கள் பிறக்கின்றன என்று தோன்றும் - மெலிந்த கால்கள என அவனே ஒரு சித்திரம் போலிருந்தான். இப்போது கூட, அந்தத் தாடியையும் மீசையையும் மழித்து விட்டால் முகம் ஒரு கலைஞனின் எடுப்போடு இருக்குமோ என்னவோ?

பட் பட்டென்று முதல் மழைத்துளி விழுகிறது. கோடையின் வெப்பம் போங்க, வாடை கூடிய மணம் எழுகிறது. அவனுக்குள் அன்னையின் நெஞ்சணைத்து கிடந்த சுகம் திடீரென, அந்த கோடை மழை போல், வெடிக்கிறது. கண்கள் படபடக்கின்றன; குறுகுறுவென கண்ணீர் ஊறுகிறது. அவள் அண்மைய, வெப்பம், வாசம், அணைப்பு, உச்சியை தடவும் வளையர்க் கைகள் என அவன் கைகள் தன்னைத்தானே தலையை தடவிக் கொள்கின்றன. 'ஒ' வென குமுறிக் குமுறி அழுகிறான். மழைநீரின் பரவலில் கண்ணீரும், திறந்த வாயிலிருந்து தோன்றும் கேவலும், யாருமறியாமல் கரைகின்றன, வரைய ஆரம்பித்து கரைய ஆரம்பித்துவிட்ட படம் போல.

அந்த நகரத்தின் தார்ச்சாலைகளில் அவன் உருண்ட வண்ணம், ஓவியங்களை காண்பித்தும், புதியதாய் வரைந்து காட்டியும், மூடிகொண்டிருக்கிற வாழ்வின் கதவுகளை மட்டும் அந்த கைகளால் திறக்கவே முடியவில்லை. ஊடாடிக் கொண்டிருந்த பொழுதுகளிலும் மற்றொமொரு இடி விழுந்தது...

வானம் இற்றுப் போகப்போகிற இதே போன்றதொரு கோடைமழையில் அவன் தாய் அங்கே இறந்து போனாள். அளந்து விடக்கூடிய ஒரு தூரத்தினால் அவனும் தாயின் உடலும் பிரிந்து கிடந்தாலும், அவளருகே சென்று சேர அவன் பட்ட பாடு... நகரத்தின் வெற்றிப்படிகள் ஏறும் கலையார்வம் அவளோடு மறைந்து போனது. தார்ச்சாலையிலும், நடைபாதைகளிலும் கடவுளர்களோடு பூண்ட நட்பு இதோ இன்று வரை தொடர்கிறது. மேரி, இயேசு, முருகன், சிவன், மால், விநாயகர், ஐயப்பன், பார்வதி.... ஏன், புத்தர் கூட அவனால் அற்புதமாக வரைய முடியும்.

மழை பெரிதும் வலுத்து விட்டது. அந்த நாயும் அவனும் சாத்திய கடையின் தகர மறைவில் ஒண்டிக் கொள்கின்றனர். பரஸ்பரம் என்றெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. என்றாலும் ஏதோவோர் உறவு அவர்களுக்குள். மழையின் கனத்தோடு கவிந்து கிடந்த இருளில் கழிந்தது இரவு. 'ஏதோ காற்றழுத்த தாழ்வு மண்டலமாம்; மழை இன்னும் 24 மணி நேரம் நீடிக்குமாம்' - காதில் விழுந்த போது அவன் நடுங்கிப் போனான். கையிருப்பு கரைந்து கொண்டிருக்கிறது. குளிர் நடுக்கத்தை குறைக்க முடியவில்லை. விரித்துக் கொண்டிருக்கும் கை கால்களை, என்ன உணர்ந்ததோ தெரியவில்லை, நாய் நக்கிக் கொடுத்தும், உரசியும் உணர்வற்ற முயற்சிக்கிறது. கண் திறந்து பார்க்கும் போது உடலதிர வாலாட்டி அவன் கைகளுக்குள் அணையும் நாயை பார்க்கும் போது, மனம் ஏனோ தாயின் நினைவில் நெகிழ்கிறது. கண்கள் தாமாக மூடுகின்றன.

அன்று மழையுடன் மூன்றாவது நாள். வானம் வெறித்து விட்டிருந்தது. கலங்கிய மேக வண்ணம். கடை வாயிலில் உருண்ட அவனுடல். நகரவும் முடியாமல், தீர்மானித்திருந்த இடத்திற்கு போகவும் விடாமல் பசியும் சுரமும் அவனை உலுக்குகின்றன. நிர்ச்சலனமாய், நிர்ச்சிந்தையாய், பிச்சையெடுத்து பழகியிராத அந்தக் கரங்கள் வரையவாரம்பிக்கின்றன...

பாதாதி கேசம்...கோசல ராமன்... நடுங்குகிற கைகள் இறுகப் பற்றியிருக்கும் சாக்பீஸ் ஒரு தெய்வீகத்தை படைக்கிறது. தரையில் விரிந்து கொண்டிருந்த இராமனின் உடலில் தோன்றும் பொலிவு - அகன்ற மார்பு, தோல் தாங்கும் வில், உருண்ட தொடைகள், உறுதியான கால்கள், கால்கள்...

காசுகள் அப்போதே உருண்டோடுகின்றன. புன்முறுவல் தவழும் அதரங்கள், அழகிய முகம், கூர் நாசி, அந்தக் கண்கள், அவை, அவை இன்னும் திறக்கப்படவில்லை.

விரிந்து கிடந்த கையின் விரல்களில் வலிவைக் கூட்டி இராமபிரானின் திருமுகக் கண்களைத் திறக்கிறான். முடிந்ததும் அவன் கண்கள் மெல்ல மூடிக் கொள்கின்றன, ஒரு சுகானுபவத்தை ரசிக்கிறவன் மாதிரி, அவன் படைப்பில் அவனே மூழ்கி ஆழமற்ற லயத்தில் புதையுண்டு போவது மாதிரி...

- 1991 ஆனந்த விகடன் சிறுகதை போட்டிக்காக எழுதியது.

அவன்

2011-01-01T23:42:00.000+08:00

அவன் முன் நிற்க
காத்திருந்தேன்
நடுவே திரை

நானும் அவனும்
பேசிக்கொள்ள
திரை தடை அல்ல
என்றபோதும்
திரைகள் சடங்குகள்
என அதுவொரு
விளையாட்டு

சுற்றிலும்
மானுட துக்கங்களின்
உச்சங்கள்

நான் காத்திருந்தேன்

திரை விலகியது
உரையாடல் நின்றது

உதிர்ந்தது
உலகின்
துன்பங்கள் எல்லாவற்றிற்குமான
ஒரு துளி கண்ணீர்

நண்பனின் கடிதங்கள்

2010-12-22T23:12:00.000+08:00

கடிதம் - 4
17/11/89

பிரிய சரவணா,

உன் கடிதம் கிடைத்தது. மகிழ்ச்சி. I.C. ஏன் சரியாக எழுதவில்லை? அது ஒன்றும் அவ்வளவு கடினமான பாடம் அல்லவே. எனினும் நீ அதில் தேர்ந்து விடுவாய் என நம்புகிறேன். இக்கடிதம் உன்னை அடையும் நேரம் எல்லாப் பரீட்சைகளையும் நல்ல முறையில் எழுதிவிட்டு வீடு சேர்ந்திருப்பாய் என நம்புகிறேன்.

ஹரியின் சித்தப்பாவின் மறைவு மிகவும் வருத்துகிறது. வாழ்வு எவ்வளவு அநித்தியமானது.

யதார்த்தம் வேறு. நம் லட்சிய இலக்கு வேறு; வரையறைகள் வேறு. பொதுமை, பெரும்பான்மை இவையே யதார்த்தம் என்றால் என் யாசகம் யதார்த்தம் அல்ல. "சூழலின் சுக வெம்மை" தேவைப்படுகிறதா? சரவணா! இது சிதை வெம்மையோ, பணிக்குடச் சூடோ அல்ல. உனது மூச்சில் எனது மூச்சடைக்கும் புழுக்கம். பொறாமை, அறியாமை, கர்வம் இவை இச்சமூகத்தை தீக்கிரையாக்கியுள்ளன. இச்சூழல் வெம்மையா? எனில் எப்பனி தீர்க்க இவ்வெம்மை நாடுகிறாய்.

'ஒரு பானைச் சோற்றுக்கு....' பழமொழி மனித இனத்திற்கு ஒத்து வராது. சிந்திக்கத் தெரிந்த ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு தனி உலகம். நீ தனி. நான் தனி. நமது ரசனைகள் ஒத்துப் போகலாம். நம் சிந்தனைகள் ஒரே தளத்தில் இறக்கலாம். நம் தேவைகள் ஒரே மாதிரி இருக்கலாம். எனினும் நான் பார்க்கும் உலகம் தனி. நீ பார்க்கும் உலகம் தனி. நம்மை தனி வர்க்கமாய் காணலாம். வரையறுக்க முடியாது. நமது வர்க்கத்தின் குணாதிசயமாய் எதையும் நிர்ணயிக்கவும் முடியாது. இருபதாம் நூற்றாண்டில் ஏறக்குறைய எல்லோருமே சிந்தனையாளர்கள். அவர்களது சிந்தனையின் திக்குதான் வேறு. எனவே விளக்குகளை வைத்து எதையும் நிர்ணயிக்க முடியாது. எனவேதான் சூழல் மறுத்து, யதார்த்த நிர்பந்தம் வெறுத்து, வாழ்வின் ஏதோ ஒரு திசையில் என் பாட்டுக்கு போய்க் கொண்டிருக்கிறேன்.

யதார்த்தத்தை ஏற்காததின் காரணம் பயம் அல்ல. இங்கு கற்பிக்கப்பட்டு வரும் யதார்த்தம் முட்டாள்தனமானது. இவர்கள் தங்கள் போக்கில் வாழ்ந்து கொண்டு, யதார்த்த வாழ்க்கை என்று பீற்றிக் கொள்வது வேடிக்கை. இவர்கள் எப்படி வாழ்ந்தாலும் அதுதான் யதார்த்தமா?

'அனைவரையும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளத் தெரிய வேண்டும்; பழக வேண்டும்'. உண்மை. அதற்காக இவர்களது முட்டாள்தனத்தையும் கபடத்தையும் என்னால் அனுமதிக்க முடியாது. இவர்களது பாமரத்தனம் என்னைப் பற்றிய தவறான கணிப்பைத் தோற்றுவிக்கிறது என்றால், அது என் நிஜத்தின் தோல்வி. இதை என்னால் ஏற்க முடியாது. இதுவே இச்சமூகத்தின் பெரும்பான்மை.

நான் பொதுனலவாதியல்ல. இவர்களிடம் போராடி என்னைப் பிரதிபலித்து, ஏதோ ஒரு காலத்தில் என்னைப் பேசுவதற்காய், சிலை வைப்பதற்காய், வெற்றி பெற. நான் ஓர் உன்னதமான சுயநலமி. எனக்கு நிகழ்தேதிதான் நிஜம். இன்றைய நாள்தான் என் வாழ்வின் அனைத்தும். நாளைகள் நிச்சயம் என்றாலும், இன்றைய கணத்தில் நேற்றும் நாளையும் மாயைகளே. என் நிலைப் பிரக்ஞை என்றும் என்னில் உண்டு. என் ஜீவாதாரமே அதுதான்.

நான் எதிர்ப்பது இல்லை. விலகிப் போவதுண்டு. வெறுக்கச் செய்து விலக்கி வைப்பதுண்டு. அந்த வெறுப்பை மீறிய அணுகல் எப்போதாவது ஏற்படுவதுண்டு. அதுவே எனப்பற்றிய மற்றும் என் புரிதல்களுக்கு வழி வகுக்கும். குறைபாடுகளையும் விகாரங்களையும் (மனதின்) என்னால் புரிந்து கொண்டு விலகி நின்று வேடிக்கை பார்த்து, நேசிக்க முடியும். அவற்றை என்னால் மதிக்க முடியாது.

என் குற்றங்களை என்னால் ஒத்துக் கொள்ள முடியும். எனக்குள் என்னால் இருமுகம் காட்ட முடியாது, என் சுய கற்பிதங்களால் என் தவறை வெளியில் மறுத்து விளையாடிக் கொள்ளலாம். என்னிடம் மறைக்க முடியாது. சந்தியில் பல முகம் காட்டுவது நிர்பந்தம். வாழ்க்கை. உள்முகத்திற்கு அது வேடிக்கை. பல முகம் காட்டி, உண்மையாக இருக்க முடியுமா? அடிப்படை உண்மையை பாதிக்காமல் எதனை விதமான முகங்களையும் காட்ட முடியும். எனினும், பல முகம் காட்டுதல் கபடம் அல்லவா? ஆம். கபடந்தான். கபடம் இங்கு கட்டாயம். அம்மணமாய் வெளிவரும் நிஜம் அடிபட்டே சாக. கபடம் ஓர் கேடயம். நிஜத்தை விட்டெறிந்து விட்டால், நம் நிர்வாணம் கூட இவர்களுக்கு நாடகமாய்ப் படும்.

பொறுமை முக்கியம். தணலும் தண்மையும் மாறி மாறிச் சூழ்ந்து நிற்க, கனன்று தணியும் பொறுமை அவசியம். உளம் அணைத்து வழிகளிலும் இம்சிக்கப்பட்டும், அழியாமல் அமைதி காட்டும் பொறுமை அவசியம். இத்தகு பொறுமையை தவமேற்கொள்ளும்போது அவமானம், துக்கம், புகழ் எல்லாமே அந்நியப்பட்டுப் போகும்.

சரவணா! நானும் நீயும் விளக்குகள் அல்ல. விலகத் துடிக்கும் ஜீவன்கள். இன்னும் இச்சமூகத்தில் நாம் விழையும் சிற்றின்பங்கள் ஏராளம். பாலகுமாரன் மிக நன்றாக (significantly) விலகியிருக்கிறான். சுந்தர ராமசாமி, அக்னிபுத்திரன் ஆகியோரும் நல்ல விலக்குகள் அத்தகைய ஒரு தீவிரமான விலகல் தேவை. நாம் விலக்குகள் அல்ல. நாம் எளிதில் உணர்ச்சி வயப்படுகிறோம். பாலியல் நட்பில் அதீத கவனம் செலுத்துகிறோம். நாம் நம் திசை வரையறுக்கப்படாமல், போகும் திசையை நம் திசையை கற்பித்துக் கொண்டு பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

சரவணா! "காலச் சுழற்சியில் காணாமற் போவது" அச்சுழற்சியின் நியாயம்; கட்டாயம். களிப்பும், சிலிர்ப்பும், சோர்வும், சோகமும், சுழற்சியின் அத்தியாயங்கள். இதை அனுபவித்து அதன் போக்கிலேயே போவோம். சுழலும் சக்கரத்தில் நம்மைப் பிணைத்துச் சுற்ற, நமக்குச் சக்கரமும், சக்கரத்திற்கு நாமும் நித்தியங்கள் (relativity). இச்சுழற்சி சத்தியம். நாம் சுழவதும் சத்தியம். இதில் அசத்தியமாய் நான் காண்பது ஏதுமில்லை. எனக்காகப் பிறர் வாழ வேண்டாம். நானும் எவர்க்காகவும் வாழ்வதில்லை. ஆயினும் என்னைப் போருக்க உனது வாழ்வு, எனக்காகத் தான், என்னை சிந்திப்பதாய் தான் அமைய வேண்டும். இதன் நேர்மாறும் நிஜம்.

நேற்றைய உண்மை இன்றைக்குப் பொய்யாகாது. உண்மை என்றைக்குமே உண்மைதான். ஆனால், சில வேளைகளில், உண்மை மறைந்திருக்க, ஒரு சில பொய்கள் வேஷம் போட்டுக் கொண்டிருக்கும். முற்றிலுமான உண்மை என்றுமே பொய்யாகாது. புவியீர்ப்பு தத்துவம் பொய்யாகுமா? இற்றைய கணத்தில் நாம் உண்மை என்று கற்பிதப் படுத்திக் கொண்டிருக்கும் எந்த உண்மையான உண்மையும் என்றுமே உண்மைதான்.

----------பற்றி நான் புரிந்து கொள்ளவில்லை. புரிந்து கொள்ளவும் விடவில்லை. புரிந்து கொள்ள அனுமதிக்காதது கபடமில்ல. ஒரு விழைவு. சிற்றின்பம். கொஞ்சம் sadism கலந்தது. நான் அதீதமாய் கற்பனை செய்யப்பட்டு விடுவேனோ என்ற பயம். என் கடந்த காலங்களில் ஏற்பட்ட சில தவறான புரிவுகளின் விளைவுகள் இன்னும் என்னைத் தண்டித்துக் கொண்டுள்ளன. தவறு செய்யாமலே தண்டிக்கப்படுகிறேன். அந்த தண்டனை உணர்த்தும் எச்சரிக்கை இது. --------இடம் நிறைய பேச வேண்டும். என் நிலை தெளிவாக. நான் தெளிய.

சென்ற ஞாயிற்றுகிழமை சுருளி அருவிக்குச் சென்றோம். லேசான சாறல் வேறு. நண்பர்களாக ஆறு பேர். சரியான குளியல். அதன்பின் இதுவரை சென்றிராத ஒரு பாதையில் சென்ற போது, அருமையான ஒரு இடம் அமைந்தது. வளைந்து செல்லும் ஓடை. சுற்றிலும் அடர்த்தியான மரங்கள். அவற்றைக் கிழித்து உள்வரும் கிரணக் கீற்றுகள். ஓடைக்கரையில் வழுவழுப்பான சரளைக் கற்கள். ஓடையின் நடுவே ஆங்காங்கே பாறைகள். அதில் ஒரு பெரிய பாறையின் நடுவில் அமர்ந்து கொண்டு celebrate பண்ணிவிட்டு, ஒரே பாட்டும் கவிதையும் தான். மிகவும் நன்றாக இருந்தது.

இங்கு நசீமும் (Loyola) அவனது தோழர்களும் வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களை கவனித்துக் கொள்வதில் நேரம் போகிறது.

மற்றபடி வேறு விசேஷமில்லை.

அன்புடன்,
ரமேஷா

நண்பனின் கடிதங்கள்

2010-12-12T18:53:00.001+08:00

கடிதம் - 3

உத்தமபாளையம்

அன்புள்ள சரவணனுக்கு,

நலம், நலமே விளைக! நலமே விழைக!

உன் வாழ்த்து அட்டை கிடைத்தது. மிகவும் மகிழ்ந்தேன். மிகவும் ரசித்தேன்.

நீ தீபாவளி எப்படிக் கொண்டாடினாய்? தீபாவளியன்று உன்னைத்தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். இந்த முறை தீபாவளி பழைய உற்சாகத்துடன் இல்லை. பால்ய காலத்து நினைவுகளில்தான் கொஞ்சம் குளிர் காய்ந்து கொண்டேன். பெரும்பாலான நண்பர்களால் ஊருக்கு வர முடியவில்லை. மேலும், கலவரங்களால் சகஜ வாழ்க்கை அக்கம் பக்கத்துக்கு கிராமங்களில் பெரிதும் பாதிக்கபட்டிருந்ததால் தீபாவளியே சோபையிழந்து கிடந்தது. எனது பிறந்த தினத்தைப் போலவே தீபாவளியையும் எளிமையாக, மிக அமைதியான முறையில் கொண்டாடினேன். எனது நெருக்கமான நண்பர்களான பகவதிமுத்துவும், ஜெகனும் என் அருகில் இருந்தது சற்று உற்சாகம் ஊட்டியது. உனது சேய்மை கொஞ்சம் உறுத்தியது உண்மை.

இங்கு தற்போது நிலவும் காலநிலை. நண்பா! நான் இதில் உன்னை விடுத்துச் சுகம் சுகிக்கும் சுயநலமி ஆகிவிட்டேன். கடந்த பருவநிலையில் பெய்த பெருமழை போய், தற்போது மேகங்கள் கவிந்து மோடம் போட்டு திடீரென்று, "சிரித்துப் போன கீதாவாய்" 'சடசடத்து', கையில் பிடிக்குமுன் காணாமல் போகும் சிறுமழையுடன். எனினும் தோழா! எனைப் புரிந்து கொண்டு சுகமூட்டும் உன் சேய்மையில் மனம் வலிப்பது நிஜம். இதே கால நிலை. அடுத்த மாதமே மாறும் என்பது எனக்குத் தெரியும். சூரியனை நாடுகடத்தி குளிரும் மார்கழிப் பணியில் மௌனம் சாதிக்கும் என் இரவுகள் இனிதான் வரவிருக்கின்றன.

சரி சரி! நீ எப்படிப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்? நண்பர் ஹரி, எப்படி இருக்கிறார்? மற்றும் நம் பிற நண்பர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள்? எல்லாம் எழுது. உடனடியாக எழுது.

சரவணா! தற்போது என்னிடம் நல்லதாக நான்கு ஆய்வுக்கட்டுரைகள் - புத்தங்கங்கள் இருக்கின்றன. அதைதான் தற்போது படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். முதல் புத்தகம் க.நா.சு. எழுதியது.

எங்களது 'பட்டமளிப்பு விழ' என்றைக்கு நடக்கவுள்ளது என்பது பற்றிய சரியான விபரம் தெரிந்தால் எழுது.

செல்வி. விஜயலட்சுமி அவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள்? அவர்களுக்கு என் அன்பைத் தெரிவி. தம்பி எப்படி படிக்கிறான்? அவனையும் கேட்டதாகச் சொல். ________ என்ன ஆயிற்று என எனக்கே தெரியவில்லை. .....................

சரி விடு. நீ என்னென்ன சினிமா பார்த்தாய்? எதாவது நல்ல படம்? தீபாவளியன்று அழியாத கோலங்கள் பார்த்திருப்பாய் என நம்புகிறேன். ரொம்ப top இல்ல? இன்றைக்கு வெற்றிகரமாக 6 - வது தடவையாக 'அபூர்வ சகோதரர்கள்' பார்த்தேன். இன்னும் 4 - தடவை (குறைந்தது) பார்ப்பேன். இந்தத் தியேட்டர்களில் படம் பார்பதே தேவசுகம். 'சோலைக்குயில்' பார்த்தேன்.

மற்றபடி இங்கு சொல்லத்தக்க விஷயங்கள் ஏதுமில்லை.

கொஞ்சம் சீக்கிரம் பதில் போடு.

அன்புடன்,
ரமேஷ் சண்முகம்

மனித மரம்

விழுது போட்டு,
அடிமரம் நீங்க யத்தனிக்க,
அடி நழுவிப் போகும்.
அந்தரத்தில் கைவீசும்
விழுது.
அரிக்கப்பட்ட அடிமரம்
காற்று நினைந்து
கவலையுறும்.
உள்ளுள் கிளை ஒன்று
தளிர்விட்டு
புது விழுது பரப்பப்
புறப்பட்டு போகும் -
- அடியின் நித்தியம்
தெரியாது.

ஆரங்கள்

2010-12-12T11:56:00.000+08:00

நான், நீ, ஹரி நம்மூவரிடயேயுள்ள உறவு நட்பென்னும் பெரும் வட்டத்திற்குள் சுழன்று கொண்டிருக்கிறது. அச்சாய், மிக மெல்லிய, கண்ணிற்ககப்படாத மிக நுண்ணிய புரிதலைக் கொண்டு, யாரும் தகர்க்கவோ, தலையிடவோ முடியாது சுழலும் இவ்வட்டத்திற்குள் நாம் ஆரங்களாய் அடைபட்டு கிடக்கிறோம்; ஓருடலோடு உடல் தழுவி, ஓருயிரோடு உயிர் பொருந்தி, கைகோர்த்து, இமை சேர்த்து மகிழ்வாய் சிறை கிடக்கிறோம்; சிறையே சுகம்; யாரும் வெளிவர விரும்பாத, இயலாத, கூடாத ஒரு வினோத சிறை.

யாருக்காகவும் வட்டத்தின் சுழற்சி நின்றுவிடாதபடி, இயக்க விதிகளுக்கப்பாற்பட்டு, வட்டம் சுழகிறது; சுழலும். தன் அச்சில் வெவ்வேறு வித படைப்புகளை சமைத்துக் கொண்டு, புரிதல் மேலும் வலுப்பட, அச்சு நிமிரும். அச்சின் இயைவில், சக்கரம் வளியாய் சுழலும்; படைப்பு எண்ணிறக்கும், அழகுறும். இதில் ஆரங்களற்ற சக்கரமோ, சக்கரத்திலினையாத ஆரண்களோ மதிப்பற்றவை; பயனிழப்பவை... மறந்து விடு... நாம் ஒரே சக்கரத்தின் ஆரங்கள்.
- 12/11/88

இறந்த ஒளியோடு

2010-12-12T11:44:00.000+08:00

ஒளி

பிரபஞ்சத்தை
உய்விக்கின்ற ஒளி
விண்ணிலிருந்து
வெள்ளமாய் காற்றாய்
துகளாய் நுரையாய்
நுரைத்து வழிந்து
மூச்சுத் திணற
ஆக்கிரமிக்கிற ஒளி
சிகப்பாய் நீளமாய்
பச்சையாய் மஞ்சளாய்
நிறம்பிரிகிற ஒளி

எப்படியிருக்கும்?

தாயின் முகமும்
தாய்மொழி வரியும்
எப்படியிருக்கும்?

இருள்
எங்கும் கருமை
அதுவொன்றே நிரந்தரம்
ஒலியாலே
வாழப் பழகினோம்
இரவிற்கூட
கனவற்ற மலட்டு
நித்திரைகள்

கருவறையின்
இளஞ்சூட்டில்
தாயின் கனவோடு
கண்மூடி
இருள்விட்டுப் பிறந்து
இருளோடு வாழ்வோம்

அந்திம இருட்டையும்
சுவைபிரித்து
புதைகுழியின் இருளடங்கி
ஒளியோடு கலந்து மறைவோம்

ஒளி
அது எப்படியிருக்கும்?
- 11/08/90

கி. பி. 2350

2010-12-11T12:09:00.000+08:00

அம்மா இன்று வரும் நேரம் 11:10:33:27 மில்லி செகண்டுகள்.

இந்த கதையை கேட்கும் நீங்கள் என்ன 2011 இல் வாழ்கிறீர்கள் இல்லையா?

வீட்டின் நிலவறையில் வந்து சேரும் நிலத்தடி குழாய் வாகனத்தில் இருந்து துல்லியமான நேரத்திற்கு, இதோ அம்மா வந்து விட்டாள்.

'என்னம்மா, அப்பா வரலியா?" என்று நான் கேட்கவில்லை. எங்கள் காலத்தில் single parent lineage எனப்படும் ஒற்றை பெற்றோர் முறை வந்து விட்டது. ஆணோ பெண்ணோ திருமணம் தேவையில்லாமல், தன் ஸ்டெம் செல்லில் இருந்தே குழந்தைகளை உருவாக்கி வளர்த்து கொள்வது. எத்தனை வேண்டுமானாலும் பெற்று கொள்ளலாம். எனக்கு இரண்டு பெண் குழந்தைகள். மனைவி இல்லாமல்.

அம்மா, "united tps ல தான் வரலாம்னு நெனெச்சேன். இன்னும் சிஸ்டம் சரியாகலன்னு ரிபோர்ட்ஸ்" என்றாள்.

"சரிம்மா, நீ போய் ரெஸ்ட் எடு" என்றேன்.

TPS என்பது டெலிபோர்டேஷன் வழியாக ஆட்களை போட்டான் துகள்களாக உருமாற்றி இழையிலி வழியாக எத்தனை தூரத்திற்கும் அனுப்பி அங்கு மீண்டும் ஒருசேர்த்து கொள்வது. 99% சரியாக இருந்தாலும், ஓரிரண்டு இடங்களில் திருப்பி சேர்க்கும் போது, கைவிரல்களோ காது மூக்கோ குறைந்து விடுகிறது. அல்லது முதுகில் கூடுதலாக ஏதாவது.

இதெல்லாம் அனுபவித்து கொண்டு இதையெல்லாம் உங்களுக்கு விவரித்து கொண்டு இருப்பதிலிருந்து உங்கள் காலத்து விஷயங்கள் ஒன்றும் எனக்கு தெரியாது என்று எண்ணி விடாதீர்கள். நேரம் கிடைக்கும் போது அந்தக் காலத்து இலக்கியங்கள், கணினி கட்டுரைகள் (கொடுமை!), மனித உணர்ச்சிகள், உளவியல் என்று கலந்து கட்டி படிப்பதுண்டு.

அம்மா உள்ளே குழந்தைகளோடு விளையாடிக் கொண்டிருப்பது கேட்டது. ஒரு பெருமூச்சோடு நாளை செய்ய விருக்கும் முக்கியமான அறுவை சிகிச்சைக்கான குறிப்புகளை புரட்டினேன்.

பெரியவளுக்கு நாளைக்கு லோபோக்டோமி எனப்படும் மூளை மாற்று சிகிச்சை. அம்மாவுக்கு துளி கூட சம்மதமில்லாமல் தான் இதை செய்ய போகிறேன்.

மறுநாள் காலை.

அம்மா தூக்கி வைத்த முகத்தோடு என்னெதிரே வந்து நின்றாள்.

"என்னம்மா?" என்றேன்.

"இது அவசியமாடா?'

"கட்டாயம். நீயே பார்த்தல்ல. உன்கூட எப்படி ஆடிக்கிட்டு பாடிக்கிட்டு. சின்னவ எப்படி இருக்கா. எல்லாம் extreme".

"எதுடா extreme? அதுதான் இயற்கை. அந்தகாலத்தில இப்படித்தான் பிள்ளைகள்லாம் இருக்கணம்னு ஆசைப்படுவோம். நீ என்னடானா. வேண்டாண்டா".

"நீ சும்மா இரும்மா. உனக்கு ஒன்னும் தெரியாது. society - ல ஏத்துக்க மாட்டான்".

"தயவு செய்து நான் சொல்றத கேளுடா".

"நீயேன் இதுக்கு இவ்வளவு அதிகமா react பண்ற? நீயே சரியில்லையே. உனக்கும் ஒரு ஆபரேஷன் பண்ணனும்னு நினைக்கிறேன்".

அம்மா பேசாமல் கொண்டு வந்த குளிர் பானத்தை வைத்து விட்டு என் முகத்தையே பார்த்தபடி நின்றாள் .

ஆயுதங்களை தயார் செய்து கொண்டே பானத்தை பருகினேன். கோப்பையை மேசையின் மேல் வைப்பதற்குள்ளாகவே கால் தரையிலிருந்து நழுவியது. மற்றொரு கையில் பிடித்திருந்த கத்தி பெரும் சத்தத்தோடு கீழே விழுந்தது.

கண்கள் மூடி நினைவு தப்புவதற்குமுன், அம்மா குனிந்து என்னைப் புரட்டி, கழுத்தின் பின்புறம் எதையோ துண்டிப்பது கேட்டது.

காலமருள்

2010-12-05T22:13:00.000+08:00

நான் காத்திருப்பதில்
தவறென்ன
இலைகள் விழுந்து சருகாகியோ
சருகாகி வீழ்வதிலோ
நியதிகள் எங்கும்
மீறப்படாதபோது

கதிர்கற்றைகள் நிறம் தேய்ந்து
சுடரடங்கி அணைந்தாலோ
ஒற்றை விளக்கின் திரி இழுத்து
இருளின் இயைவை ரசித்தாலோ
புலரியின் பொலிவு
குறைபடாதபோது

சொற்களின் குறைப்பிறப்பில்
புதுப் பொருள் சேர்ந்தாலோ
சொல் சேர்ந்து பொருள் நிறைந்தாலோ
கவிகளின் வீச்சு
கறைபடாதபோது

அலைவீசி ஆர்ப்பரித்து
கரை தாண்டி சென்றாலோ
கால்கள் தடவி கலங்கள் தாங்கி
கட்டுக்குள் அடங்கி நின்றாலோ
ஆழியின் அற்புதம்
புரிபடாதபோது

அனைத்தும் ருசிக்க
அனைத்தும் புரிய
அனைத்திலும் இழுபட
அனைத்திலும் இழிபட
நான்
காத்திருப்பதில் தவறென்ன

Image by Chris Howells (Edited version of Image:Another Place3.jpg.) [GFDL (www.gnu.org/copyleft/fdl.html), CC-BY-SA-3.0 (www.creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/) or CC-BY-2.5 (www.creativecommons.org/licenses/by/2.5)], via Wikimedia Commons

A Letter to a Friend

2010-12-05T21:04:00.001+08:00

Dear friend,

Continuing our discussion yesterday, the mail I sent you drained me.

Unlike your observations, I am very happy about this life. It is short, it is absurd and yet is a capricious blend of enjoyable moments and emotional let downs. But no situation, in my opinion, needs to be over emoted with, as I have realised that these are all impermanent; transient moments.

"This too will pass" were the wise words my father gave me when my chips were down. Now, I believe that as my life's defining statement.

I have divided carefully my connections and experiences with the external world into two strata; life as I see it and experience, mostly internal and dictated by my senses, my knowledge and tastes, is the first stratum. The second is, experiences with people - who are external to me, uncontrollable factors, all fired by different passions, mired in different expectations and entangled in different connections with me. This has no exceptions with close or distant connections - wife, parents, siblings, children etc.

They all expect certain things from you and failure of or only a partial accomplishment leads to varying degrees of friction. And the reverse is also true. You expect your wife to love you and be committed to you; you expect your children to be affectionate, respectful and be successful; you expect your siblings to be of help when in you are in trouble; you expect your friends to listen,console and comfort you.

How many times do we satisfy each other? How often and how vainly do we attempt to be reciprocative to these external elements? What vanity?

Contrarily, my connection to the world - known and experienced only through my senses, gives me immense pleasure. New places, unknown people, new circumstances, new food, new music and new knowledge... all excite me endless. I feel I am blessed to have so much to learn and rejoice and cherish. Every passing new experience makes me move one step toward greater happiness and self realisation. A realisation which will consummate with my death which I know is not very far, which makes rejoicing and cherishing more special.

Are there any strings attached? Are we asked to pay and reciprocate with material things and an equivalent emotional currency to be a part of this? None.

I have no regrets of this wonderful life and if I am to die this minute after this mail, I would die a contented man having enjoyed finer moments in both the strata I mentioned. My parents loved me. My wife loved me. My daughter loves me. My friends love and respect me. My God had never let me down. My knowledge has never failed me.

As you could see, my observations are neither philosophical nor pessimistic. My continual longing for love will not diminish the respect and value I have for this life.

What I may regret though is the unbelievably painful middle path that I am treading currently on - between neither being a pure existentialist (stating Sartre's words - Life is absurd and Existence precedes essence) deploring senseless human equations and assuming complete responsibility to one's life; nor with the familial values which we have been fed on for centuries.

That is the dilemma. A painful one. Yet, decisive and cherished.

Saravanan

நானும் சில பாடல்களும் - 1

2010-10-09T15:33:00.001+08:00

எல்லோருக்கும் திரைப்பாடல்கள் அவர்களது வாழ்வில் இயைந்திருக்கும் காலங்களை நினைவுகூர முடியுமாயிருக்கும். என்னைப் பொறுத்தவரை என் வாழ்வின் பல சுவையான கட்டங்கள், சில துன்பியல் நிகழ்வுகள் மற்றும் பருவ வளர்ச்சி பரிணாமம் அனைத்தும் தமிழ் திரை பாடல்களில் கலந்தே நகர்ந்திருப்பதை உணர்கிறேன்.

பல பாடல்கள் அறியாத வயதில் கேட்டவை. தொலைக்காட்சி இல்லாத காலம். வெறும் வானொலி மட்டும் வீட்டில். அடுத்து ரெகார்ட் ப்ளேயர் (ஜப்பானிய தயாரிப்பு - நல்ல ரத்த சிவப்பில் இருக்கும்) வந்தது. வானொலியோடு இணைந்தது. பல பாடல்கள் அதில் கேட்டது. அதே கால கட்டத்தில் நண்பர்கள் வீடுகளில் தொலைகாட்சி வர ஆரம்பித்து விட்டது. அங்கே சில பாடல்கள். மிக சிறு வயதில் திரை அரங்குகளில் பார்த்த பாடல்கள். கேசட் ப்ளேயர் வரவு அடுத்து. அவற்றில் பல வசதிகள், பல மாடல்கள். மறக்க முடியாத, வாழ்வின் பகுதியாகி இறுதிவரை வரப் போகிற ராஜாவின் பாடல்கள் எண்ணங்களுள் நுழைந்த காலம். இறுதியில் இப்போதிருக்கும் ஐ போன் வரை வந்து விட்டேன்.

இப்போது பகுத்து பார்க்கும் போது, இந்த பல தரப்பட்ட பாடல்கள், பற்பல ஊடகங்களின் மூலமாகவும், மிக பற்பல வயதுகளிலும், பல மனச் சூழ்நிலைகளிலும் என்னை வந்தடைந்திருக்கின்றன என்பதை உணர முடிகிறது.

ஷங்கர் கணேஷ் தொடங்கி நான் மேதைகளாக கருதும் எம்.எஸ்.வீயும் ராஜாவும் ஆக்கிரமித்திருக்கும் இந்த பட்டியலில், ஜி.கே.வெங்கடேஷ், வீ.குமார், டி.ராஜேந்தர் என்று பல இசையமைப்பாளர்கள் இருக்கிறார்கள். பாடகர்களில், டி.எம்.எஸ், எஸ்.பி.பி, கே.ஜே. யேசுதாஸ், ஜெயச்சந்திரன் இவர்களினூடே மலேஷியா வாசுதேவன் என்னை மிகவும் பாதித்த, நினைவில் தங்கி விட்ட பல பாடல்களை பாடி இருப்பது (எனக்கே ஒரு வித ஆச்சர்யத்துடன்) காண்கிறேன்.

மிகச்சிறு வயது நினைவுகள் (மூன்று முதல் ஒன்பது வயது வரை) நிறைய எண்ணவோட்டங்கள் எனக்குள் பொதிந்த காலம். பாடல்களும் அவ்வாறே. பதின்ம வயதிலும், கல்லூரி மற்றும் காதல் கார்காலங்களிலும் மிகப் பல பாடல்கள் தொகுக்கப் பட்டிருக்கின்றன. இந்த எண்ணிக்கை பல காரணிகளால் மெதுவே குறைந்து இப்போதிருக்கும் சிங்கப்பூருக்கு வந்து சேரும்போது ஒரு பாடலைக் கூட இந்தப் பட்டியலில் காண முடியவில்லை.

ஒரு விஷயம். ஏ.ஆர். ரஹ்மான், வித்யாசாகர், பரத்வாஜ், ஜி.வி. பிரகாஷ் போன்ற பலரின் பல பாடல்கள் எனக்கு இப்போது பிடித்திருந்தாலும் அவை இந்த பட்டியலில் இல்லாததற்கு ஒரு காரணம் உண்டு. இது எனக்கு பிடித்த பாடல்களின் பட்டியல் அல்ல. (இவற்றுள், பல பாடல்கள் மிகவும் பிடிக்கும். ஆனால் எனக்குள் எவ்வித ரசனையை தூண்டாத பாடல்கள் ஒரு சிலவும், வெறுமனே நிகழ்வுகளின் தொடர்போடு கடந்து சென்ற பாடல்களும் உண்டு). இந்தப் பாடல்கள் எங்கேயோ, எப்போதோ கேட்டும், ஏதோ ஒரு வகையில் மனதின் உள்ளில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டவற்றின் தொகுப்பே.

மற்றொரு விஷயம். பாடல்கள் திரைக்கோ அல்லது தொலைக்காட்சிக்கோ வந்த கால வரிசைக்கும் நானவற்றை முதன் முதல் கேட்ட காலத்திற்கும் சம்பந்தமில்லை. பாடல் வந்து ஐந்தாறு வருடம் கழித்து முதல் தடவை கேட்ட பாடல்களும் உண்டு, வாழ்வில் ஓரிரு தடவைகள் மட்டுமே கேட்ட பாடல்களும் உண்டு.

இனி நானும் சில பாடல்களும்...

ராயபேட்டையில் குடியிருந்தார்கள் என் பெற்றோர். நான் மதுரையில் பிறந்து சென்னைக்கு என் அம்மா என்னைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்த பிறகு இரு வேறு வீடுகளில் வசித்தோம். அவற்றிலொன்று ஐஸ் ஹௌஸ் அருகே முஸ்லிம்களும் தெருவின் கடைசியில் குயவர்களும் வசித்த ஒரு தெருவிலிருந்த வீடு. ஞாயிற்று கிழமை ஆனால் பானை செய்வோர் சூட்டம் போடுவார்கள். தெருவே நல்ல வெயில் காயும் அந்த நேரத்தில் வெண்ணிற புகை படர்ந்து கண்களையும் தொண்டையையும் எரிய வைக்கும். தணிந்து முடிந்த சாயங்காலங்களில், அந்த வெக்கை, காற்றில் சுற்றித் திரியத் தான் கூட்டாளிகளுடன் விளையாடுவது. வீட்டுக்கு எதிரே, வாசலில் பசு மாடு கட்டியிருக்கும், அந்த வீட்டினுள்ளே பல முஸ்லிம் குடும்பங்கள் குடியிருந்தன. அவர்களுக்கே உரித்தான நிறங்களில் உடைகள், வாசனைகள், உணவுகள்...

அந்தக் குடும்பத்திலொன்று பீடி சுற்றுவார்கள். இரவும் பகலும். முற்றத்தை ஒட்டி இருக்கும் இருளடர்ந்த தூண்களில் ஆளுக்கொன்றாக சாய்ந்து கொண்டு, பக்கத்தில் வானொலியை வைத்து கொண்டு, முறத்தில் பீடி இலைகளையும், தூளையும், செந்நிற மெல்லிய நூலையும் கொண்டு கருமமே கண்ணாக பீடிகள் உருமாறும். வெளியே தெருவில் திருடன் போலீஸ் ஆடும்போது, மாநகராட்சி குழல் விளக்கின் ஒளியில் இருந்து தப்பிக்க அந்த வீட்டுக்குள் அடிக்கடி ஒளிவதுண்டு. மூன்று அல்லது நான்கு வயதிருக்கும் அந்த நேரத்தில் தான் அந்த பாடலை பீடிக்காரகளின் வானொலியில் கேட்டேன்.

'என்னருகே நீயிருந்தால் இயற்கை எல்லாம் சுழலுவதேன்

உன்னருகே நானிருந்தால் உலகமெல்லாம் ஆடுவதேன்'

அப்போது அதை பாடியது பி.பி.எஸ், சுசீலா என்றெல்லாம் தெரியாது. ஆனால் நினைவு தெரிந்து நினைவில் பதிந்த முதல் பாடல் என்ற பெருமை அந்த பாடலுக்கே உண்டு. முஸ்லிம் பின்னணி, இருள் சூழல், பாடல் ஆரம்பத்தில் வரும் பேஞ்சோ-வோ அல்லது புல் புல் தாரா - வோ, மிக இனிமையான மிக துரித கதி இசைக் கோர்வை - இவை தான் காரணமாக இருக்க வேண்டும். அந்த பாடலை எப்போது கேட்க நேர்ந்தாலும் வெக்கை சூழ்ந்த அந்த அந்திப் பொழுதும், அதனூடாக காற்றில் வந்த அந்த பாடலும், பீடி மணம் கமழும் இருண்ட வீடும் தெளிவாக என் மனக்கண்ணில் காண முடிகிறது.

பைலட் திரையரங்கு அப்போது ஒரு வரப்பிரசாதம். நல்ல சிவாஜி படங்கள் அங்கு வெளியாகும். அப்பா அம்மா இருவரும் சிவாஜி ரசிகர்கள். எனவே பைலட்டுக்கோ கொஞ்சம் தள்ளி மவுண்ட் ரோடிலிருந்த சாந்திக்கோ மாதொருமுறை கணேசன் படத்திற்கு (அப்பா அப்படித்தான் உரிமையாக அழைப்பது) அழைத்து செல்வார். அதற்கு விதிவிலக்காக பைலட்டில் 'தீர்க்க சுமங்கலி' (முத்துராமன், கே.ஆர்.விஜயா நடித்தது) படம் பார்க்கப் போனோம். அம்மாவுக்கு விஜயாவையும் அப்பாவுக்கு முத்துராமனையும் பிடிக்கும் என்பதை தவிர அப்பா அம்மாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்த மற்றொரு காரணமும் நினைவில் இருக்கிறது. 'ஒரு அருமையான பாட்டு இருக்கு படத்தில'.

'மல்லிகை என் மன்னன் மயங்கும் பொன்னான மலரல்லவோ'

என்று துவங்கும் வாணி ஜெயராம் பாடிய அந்த பாடலின் ஆரம்ப இசை எம்.எஸ்.வியின் மேதைமைக்கு ஒரு சான்று. பெண்ணின் அருகாமையும் மல்லிகை மலரின் மணமும் அறிந்தவர்கள் அந்த இசைக் கோர்வையின் இனிமையை நுகராமல் இருக்க முடியாது. குழல், வயலின் கூட்டமைப்பு, ரிதம் கிடாரின் 2x2நடை பின்னி மெதுவே தளர் நடை பயிலும் பாடல். அகண்ட திரையில் பாடல் படமாக்கப்பட்ட விதமும், அச்சிறு வயதில், ப்ராயிட் கூறுவது போல் ஏதோவொரு கிளர்ச்சியான பாலுணர்வை சுரக்கச் செய்திருக்க வேண்டும்.

அங்கிருந்து சிறிது தொலைவில் இருந்த மற்றொரு வீட்டில் தான் என் பெற்றோர் நான் பிறப்பதற்கு முன் குடியிருந்தார்கள். பெரியம்மா என்று நான் அழைத்த ஒரு முதியவர் தான் குடும்பத்தலைவி. திருமணம் செய்து கொள்ளாதவர். அவரது தம்பியும் (அப்போதே ரயில்வேயில் இருந்து ரிடையராகி விட்டிருந்தார்), மற்றொரு விதவைத் தங்கையும் அவரது மூன்று மகன்கள், மற்றுமொரு மகளுமென பெரிய குடும்பமாக வசித்தார்கள். அந்த வீட்டிலிருந்த மற்றொரு போர்ஷனில் குடியிருந்து பிறகு வேறொரு வீடிற்கு சென்ற பிறகும் இரு குடும்பத்தின் நட்பு தொடர்ந்ததற்கு இரு காரணங்கள்: ஒன்று குழந்தையான நான், மற்றொன்று இன்னொரு குழந்தையான என் அம்மா (ஆம், என் அம்மா அப்போது படு வெகுளியாக இருந்ததாக சொல்லக் கேள்வி).

சனியன்று என் தந்தை வேலைக்கு செல்லும் வழியில் என்னை அவர்கள் வீட்டில் விட்டு விட்டு செல்வார்; மறுபடியும் ஞாயிறு மாலை வந்து அழைத்து கொள்வார். அதுவரை சிறு பிள்ளை இல்லாத வீட்டில் நான் தான் ராஜா. அப்படிக் கொஞ்சுவார்கள் என்னை. எனக்கென்று ஒரு பெரிய சைஸ் மரத் தொட்டில் இருக்கும். அதற்குள் தின் பண்டங்களோடு ஏற்றி விட்டுவிட்டு பக்கத்தில் வீட்டின் ஆண்கள் சீட்டு விளையாடுவார்கள். ஞாயிறு மாலை நான்கு மணிக்கு யார் எங்கிருந்தாலும் வானொலியை சத்தமாக வைத்து விட்டு வேலைகள் நடக்கும். 'நேயர் விருப்பம்' - முழ நீளத்திற்கு விரும்பிக் கேட்டவர்கள் பெயர்களை வாசித்து விட்டு புதுப் பாடல்களை ஒரு மணி நேரம் ஒலிபரப்புவார்கள்.

மறக்க முடியாமல் பதிந்து போன சில பாடல்கள் அப்போது கேட்டவையே. கமல் ஹாசன் முதன் முதலில் பாடிய 'அந்தரங்கம்' பட, 'ஞாயிறு ஒளி மழையில்', எஸ்.பி.பி பாடிய 'உத்தமன்' பட 'படகு படகு ஆசைப் படகு' பாடல் வரிசையில் அபூர்வ ராகங்கள் பட பாடலான ' அதிசய ராகம் ஆனந்த ராகம்'.

ராஜாவும் சரி, விஸ்வநாதனும் சரி நல்ல மெட்டாக இருந்தால் வழக்கமான இரண்டு சரணங்களுக்கு பதிலாக மூன்று அல்லது நான்கு சரணங்கள் அமைப்பதை பார்த்திருப்பீர்கள். அதில் அதிசய ராகம் ஆனந்த ராகம் உண்மையிலே ஒரு அபூர்வ பாடல். யேசுதாசின் கந்தர்வ குரலும், வயலின் இசைக் கோர்வைகளும், சரணத்துக்கு சரணம் மாறும் மெட்டும்... மைதிலி, மாதவி போன்ற அழகான பெயர்களை முதன் முதல் கேட்ட அனுபவமும் காரணமாக இருக்கலாம்.

படகு படகு ஆசைப் படகு - அப்போது கேட்ட மற்றொரு பாடல். மூன்று சரணங்களுடன், பாடலின் நடுவே, அரேபிய இசைப் பாணியில் எஸ். பி. பி. 'லைலா' என்று இழுத்து ஏற்ற பாலைவன பின்னணி இசையுடன் படுவது ஒரு மாதிரி 'ஹான்டிங்' ஆக நினைவில் இருக்கிறது. பல மூடுகள் மாறும் அந்தப் பாட்டு எங்கும் கேட்க முடியாத அபூர்வம்.

நடிப்பு சுதேசிகள்

2010-10-04T20:24:00.000+08:00

கறை படிந்தாலும் காதல்
நீர்த்தாலும் நேசம்
அறுந்தூசலாடினாலும் அன்பு
அனைத்திலும்
உறவை நாடினாலும்
அனைத்திலும் அனைத்திலும்
பிறவே பிரதானம்
உலகின் நியதி
உயிர்பிழைத்தலின் தேர்வு
இதுவே என்றால்
அன்பே சிவம்
அறம்செய விரும்பு
என்பது என்ன பாடம்